شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی صحبت می‌کند که ناشی از عشق است. او به شخصی اشاره می‌کند که از سختی‌های او بی‌خبر است و در عوض، خود را شاد احساس می‌کند. شاعر به شباهت خود به شمع اشاره می‌کند که در حال سوختن است، اما دلیلی برای آن پیدا نمی‌کند. او می‌گوید که وجود و محبوبیت شخص مقابلش برایش اهمیت دارد و اگر این شخص نبود، تفاوتی میان وجود و عدم او نیست. شاعر همچنین به پیوند عمیق خود با معشوقه‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که همه عالم در برابر عشق او سر تعظیم دارند. در نهایت، به زیبایی و تمایز عشق در میان رقیبان اشاره می‌کند.
ای بی‌خبر از محنت و شاد از الم ماما را غم تو کُشت و تو را نیست غم ما
هوش مصنوعی: ای کسی که از درد ما بیخبری و از زحمتهای ما شاد هستی، ما به خاطر غم تو خیلی رنج کشیدیم و تو اصلاً نگران ما نیستی.
آن کیست که چون شمع نه در آتش و آب استهرشب ز دم گرم و سرشک ندم ما
هوش مصنوعی: این شخص کیست که در حالی که مانند شمع در آتش و آب نمیسوزد، هر شب بر اثر گرمای وجودش و اشکهایی که میریزد، احساس تاسف و دلتنگی را به نمایش میگذارد؟
مقصود وجود تو و نقش دهن توستورنه چه تفاوت ز وجود و عدم ما
هوش مصنوعی: مقصود از وجود تو و تأثیر گفتار توست، در غیر این صورت وجود ما و نبود ما هیچ تفاوتی با هم ندارد.
تا ما سرِ خود بر قدم دوست نهادیمدارند جهانی همه سر در قدم ما
هوش مصنوعی: زمانی که ما سر تعظیم بر قدم دوست میگذاریم، تمام جهانیان نیز در برابر ما سر به زیر مینهند.
چون ماه نو انگشت‌نما گشت خیالیبا آنکه رقیبان بگرفتند کمِ ما
هوش مصنوعی: وقتی که ماه نو در آسمان ظاهر شد و قابل توجه شد، اندیشهای به ذهنم آمد، حتی با این که رقبای من به دستاوردهای کمتری دست پیدا کردند.