شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره جدایی و عشق بیان شده است. شاعر اشاره می‌کند که اگرچه نی (نماد موسیقی و احساس) در گذشته ما را شاد کرده، اما اکنون فراموش شده و ما را نمی‌شناسد. همچنین، در مورد صراف عشق سخن می‌گوید که اگر قلبی در ما نمی‌بیند، جدایی به ما صدمه می‌زند. شاعر از دل می‌خواهد که بدون معشوق، به صبر راضی نشود، چون این صبر هیچ آرامشی به او نمی‌دهد. در نهایت، به اهمیت عشق و وحدت اشاره می‌کند و از سوز و شوق آن چون عود صحبت می‌کند تا نشان دهد که عشق می‌تواند باز هم ما را شاد کند.
چون نی اگر چه عمری خوش می نواخت ما رادیگر نمی شناسد آن ناشناخت ما را
هوش مصنوعی: اگرچه نی سالها با ما نغمهسرایی کرده و ما را خوشحال میکرد، اما حالا دیگر ما را نمی‌شناسد و ما برایش ناشناختهایم.
صرّاف عشق در ما قلبی اگر نمی دیددر بوتهٔ جدایی کی می گداخت ما را
هوش مصنوعی: اگر عشق در دل ما نبود، جدایی هم نمیتوانست ما را ذوب کند.
ای دل مساز ما را بی او به صبر راضیزیرا که این مفرّح هرگز نساخت ما را
هوش مصنوعی: ای دل، ما را بدون او به صبر عادت نده، زیرا که این شادیبخش هرگز ما را خوشحال نکرده است.
دل در طریق وحدت از نیستی نزد دمدر راه عشقبازان تا در نباخت ما را
هوش مصنوعی: دل به سوی اتحاد و یکی شدن در مسیر عشق، از عدم و نیستی و بیچارهای به درآوردهای که ما را به عشق باخته است.
با سوز او خیالی چون عود ساز و خوش باشکآخر چو چنگ روزی خواهد نواخت ما را
هوش مصنوعی: با شور و شوق او، مثل چوب عود خوشصدا بساز و برای خودت لذت ببر، زیرا بالاخره روزی خواهد رسید که ما را مثل چنگ مینوازد.