شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و رنجی که ناشی از دوری محبوب است صحبت می‌کند. او می‌گوید که بی‌محبوبی، زندگی بهشت هم جهنم می‌شود و دیدن زیبایی‌ها بدون او عذاب‌آور است. شاعر به دردی که از افتادگی به وجود آمده اشاره می‌کند و اعتراف می‌کند که نافرمانی از محبوب خطای بزرگی است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که قناعت به زیبایی‌های خیالی، نشان‌دهنده ناتوانی در درک زیبایی حقیقی است.
آنها که بی تو در دل و جان سقیم ماستاز درد خود بپرس که یار قدیم ماست
هوش مصنوعی: کسانی که بدون تو در دل و جان ما به غم و اندوه هستند، از درد و رنج خود بپرس که او همان یار قدیمی ماست.
باغ بهشت بی سر کویت جهنم استدیدار حور بی تو عذاب الیم ماست
هوش مصنوعی: بهشت بدون حضور تو بیفایده و جهنممانند است و دیدن حوریها بدون تو برای ما عذاب سختی است.
گردن ز تیغ حکم تو پیچیدمی ولیترک رضای دوست خطای عظیم ماست
هوش مصنوعی: با وجود اینکه به خاطر دستور تو از راه راست منحرف شدم، اما نادیده گرفتن رضایت دوست، خطایی بزرگ است.
گفتم یکی ز حلقه به گوشان تُست دُرخندان شد و نمود که آری یتیم ماست
هوش مصنوعی: من گفتم یکی از آنهایی که گوشواره دارند تو هستی، او با لبخندی پاسخ داد که بله، این یتیم ماست.
قانع شدن به سرو خیالی ز قامتشکج‌بینیِ طبیعتِ نامستقیم ماست
هوش مصنوعی: راضی شدن به زیبایی خیالی او، نشاندهندهی نگاهی پیچیده و منحرف از حقیقت طبیعت ماست.