شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و به قدرت و تاثیر چشمان او اشاره می‌کند. شاعر از احساسات عاشقانه‌اش می‌گوید و به وفاداری و ناپایداری عشق می‌پردازد. او بیان می‌کند که علی‌رغم نزدیکی و محبت، دل نباید به کسانی که وفادار نیستند بسته شود. همچنین، جدایی از معشوق و احساس درد در روز و شب را به تصویر می‌کشد و در نهایت تأکید می‌کند که حتی اگر نگاه معشوق باعث رنج و درد شود، همچنان او را مقصر نمی‌داند و این رفتار را بخشی از طبیعت انسانی می‌بیند.
با رخ خوبت که وَرد بوستان خرّمی ستحور اگر دعویّ رعنایی کند ناآدمی ست
هوش مصنوعی: چهره زیبا و دلنشین تو به قدری برای باغ و گلها زیباست که اگر حوریها هم بخواهند خود را جذابتر از تو نشان دهند، در واقع غیر منطقی و نادان به نظر میرسند.
بخت بد بنگر که می پوشد ز من راز تو دلدر میان ما و او با آنکه چندین محرمی ست
هوش مصنوعی: بخت بد را ببین که راز تو را از من مخفی می‌کند، در حالی که میان من و او رابطه نزدیکی وجود دارد.
دل نشاید بست بر عهد بتان بی وفاکاین بنا را از ازل بنیاد برنا محکمی ست
هوش مصنوعی: دل را نمیتوان به عهد و پیمان بتهای بیوفا بست؛ زیرا این ساختمان از ابتدا بر پایهای مستحکم و جوان بنا شده است.
تا جداییم از رخ چون روز و زلف چون شبتروز با دردم قرار و شب به ناله همدمی ست
هوش مصنوعی: تا زمانی که از چهرهات دور هستم، روزها به خاطر دردم برایم آرامش نمیآورد و شبها نیز به خاطر نالهام تنها نیستم.
گر بریزد چشم تو خون خیالی باک نیستهرچه با مردم کند آن شوخ عین مردمی ست
هوش مصنوعی: اگر چشمان تو اشک بریزد، مهم نیست. هرچه آن شخص دلفریب با دیگران انجام دهد، نشاندهندهی شخصیت و رفتار انسانی اوست.