شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به توفیق و هدایت در مسیر عشق و تحقیق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که تا زمانی که در این بادیه هستیم، توفیق ازل همراهمان است و دل‌مان از گنج تحقیق پر است. او می‌گوید که ما اکنون در جمع محبان نیستیم و این مکان، مدت‌هاست که جای ماست. همچنین به زیبایی گل‌ها و درختان اشاره می‌کند و می‌گوید اگر نتوانیم زیبایی‌ها را ببینیم، تقصیر از بینش ماست. شاعر با تأکید بر اهمیت عشق، می‌افزاید که حتی اگر همه آب حیات در دنیا باشد، خاک عشق راه ماست. در نهایت، او به خیالی اشاره می‌کند که شاید از نظر افتاده باشد، اما همواره نشانه‌هایی از قدرت شاهانه خود را در همه جا می‌بیند.
تا در این بادیه توفیق ازل همره ماستگنج تحقیق هدایت به دل آگه ماست
هوش مصنوعی: در این راه، موفقیت و یاری از آغاز با ماست و دلی که آگاه است، گنجینهای از حقیقت و هدایت را در خود دارد.
ما نه اکنون ز مقیمان خرابات غمیمدیر باز است که این دیر حوالتگه ماست
هوش مصنوعی: ما اکنون دل‌مان از کاروان نشینان خرابات (محل خرابکاری) گرفته است، زیرا مدت‌هاست که اینجا، یعنی همین مکان، محل اقامت ما شده است.
آن گلی را که در این باغ درختی ست بلندگر نبینیم قصور از نظر کوته ماست
هوش مصنوعی: گلی که در این باغ بر روی درختی بلند رشد کرده، اگر ما آن را نبینیم، تقصیر از کوتاهی دید ماست.
تا قدم همچو خِضِر در طرف عشق زدیمگر همه آب حیات است که خاک ره ماست
هوش مصنوعی: هرجا که قدم به عشق گذاشتیم، مانند خضر، همه چیز با وجود ما زنده و شاداب است، حتی اگر خاکی که زیر پای ماست، آب حیات باشد.
ای خیالی تو خود از چشم فتادی ورنههمه جا کوکبهٔ دولت شاهنشه ماست
هوش مصنوعی: ای خیال، تو از چشم مردم افتادی وگرنه در همه جا نشانههای بزرگی و عظمت پادشاهی ما وجود دارد.