شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر از جلوه‌های مختلف چهره و صفات محبوب صحبت می‌کند و تأثیر آن‌ها بر دل و جان خود را توصیف می‌کند. او به خصوص بر زیبایی چشم‌ها، زلف و خط معشوق تأکید می‌کند و می‌گوید که عشق به او همچون شمعی است که سالها در سوختن است. همچنین به تلخی و غم ناشی از عشق می‌پردازد و متذکر می‌شود که هر نگاه محبوب او بر دلش تأثیرات عمیقی دارد. در نهایت، اشاره به تیغ ابرو و تأثیر آن بر قلب شاعر، نمادی از درد و زیبایی عشق است.
سروِ بالای تو را شیوه بلا انگیزی ستنرگس چشم تو بیمار ز بی پرهیزی ست
هوش مصنوعی: سرو زیبای تو به طرز خاصی دلربایی می‌کند و نرگس چشم تو کسی را بیمار می‌کند، چرا که تو در احتیاط و مراقبت کمتوجه هستی.
بر قمر قاعدهٔ زلف تو مشک افشانی ستدر شکر شیوهٔ خطّ توعبیر آمیزی ست
هوش مصنوعی: زلف تو مانند قمر میدرخشد و پخش کردن عطر مشک در کنار شیرینی خط تو، خود یک هنر خاص و زیباست.
سالها شد که ز شوق مه روی تو چو شمعمنِ دل سوخته را داعیهٔ شب خیزی ست
هوش مصنوعی: سالهاست که به خاطر زیبایی چهرهات، دل سوختهام همچون شمع، به شبزندهداری و انتظار می‌پردازد.
گر ندارد به کف از غمزهٔ شوخت تیغیکار ابروی تو پیوسته چرا خون ریزی ست
هوش مصنوعی: اگر از زیبایی دلربایت نتواند برایم مشکلی بسازد، پس چرا همیشه خونریزی وجود دارد؟
از پیِ ریختنِ خون خیالی چشمتاینکه در عین بلا تیغ کشید از تیزی ست
هوش مصنوعی: به خاطر خیالی که از چشمانت در دل دارم، همچنان که در شرایط سختی به خودت میپیچی، بر سر تو تیغ کشیدهام و این به خاطر تیزی و تندیش است.