شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عشق و اسیری شاعر نسبت به معشوق است. شاعر می‌گوید که هر کس که به یاد معشوقش باشد، آزاد است. او از معشوق درخواست می‌کند که به بندگانش لطف کند و به آن‌ها کمک کند. همچنین شاعر به زیبایی و قدرت چشمان معشوق اشاره می‌کند، که در فتنه‌گری استاد است. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که او را فراموش نکند، ولی معشوق پاسخ می‌دهد که نگران نباش، چون او همیشه این یاد را در خاطر دارد.
سرو تا بندهٔ بالای تو شد آزاد استهر نفس کآن نه به یادِ تو برآید باد است
هوش مصنوعی: سرو وقتی که بندهٔ تو شد، آزاد است. هر نفسی که به یاد تو نوزد، مانند باد بیهدف است.
لطف فرمای و بده دادِ اسیران امروزکه تو را لطف خدا منصب شاهی داد است
هوش مصنوعی: لطفاً امروز به دادخواهی اسیران توجه کن، زیرا خداوند به تو، مقام شاهی و موقعیت قدرت عطا کرده است.
غمزه چشم ستم آموز تو را شاگرد استدر فن فتنه، ولی در فن خود استاد است
هوش مصنوعی: نگاه عمیق و فریبندهات مانند کارآموزی است که فنون نیرنگ را میآموزد، اما خودت در این زمینه کاملاً ماهر و استاد هستی.
ناله و آهِ مرا مرتبه بالاست ولیزین میان سیل سرشک است که پیش افتاد است
هوش مصنوعی: ناله و فریاد من در سطحی بالا و عمیق قرار دارد، اما در میان این اشکها و غمها، یک سیل بزرگ از حسرت و اندوه وجود دارد که برتر از همه چیز است.
گفتمش یاد کن از عهد فرامش شدگانگفت خوش باش خیالی که مرا این یاد است
هوش مصنوعی: به او گفتم که به یاد آورد کسانی را که فراموش شدهاند. او گفت: خوش باش، خیالی که من هم این یاد را دارم.