شمارهٔ ۶۸ - خیالی بخارایی

سنبل باغ رخت غالیه بو افتاده ستشیوهٔ چشم تو بر وجه نکو افتاده ست

بادهٔ ناب به دور لب لعلت مثَلی ستکاین چنین در دهن جام و سبو افتاده ست

تا رسد با تو به صد آبله گون پای سرشکهمه شب گرم دویده ست و به رو افتاده ست

از سر زلف و میان تو که رمزی ست لطیففرق تا مویِ میان یک سر مو افتاده ست

قصّهٔ حال من و گشتِ سر کوی بتاناز صبا پرس که بر هر سر کو افتاده ست

راست از چشم خیالیّ و خیال قد اوسروِ بستان ارم بر لب جو افتاده ست