شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلدادگی می‌پردازد و با تشبیه‌های زیبا احساسات عمیق شاعر را بیان می‌کند. شاعر از شمعی صحبت می‌کند که به آسمان پروانه‌وار می‌تابد و یادآور قصه‌ی یوسف و حسن است. همچنین اشاره می‌کند که عشق قدرت آشنایی و درک را دارد و در دلش احساسی لطیف وجود دارد، هرچند نمی‌تواند به‌خوبی آن را بیان کند. شاعر به یاد معشوق خود به دیوانگی مجنون شبیه می‌شود و از نیازش به معشوق می‌گوید، در حالی که به نوعی تواضع و فقر روحی خود اشاره می‌کند. در نهایت، به خلاصی و عذابی که عشق به او می‌دهد، اعتراف می‌کند.
شمع رویت را چراغ آسمان پروانه‌ای‌ستقصّه یوسف به عهد حسن تو افسانه‌ای‌ست
هوش مصنوعی: چهره تو همچون شمعی است که نورش مانند چراغی در آسمان برای پروانهها میدرخشد و داستان یوسف در مقایسه با زیبایی تو افسانهای بیش نیست.
یادِ لیلی گر کند مجنون به دور عارضتدار معذورش بدین معنی که او دیوانه‌ای‌ست
هوش مصنوعی: اگر مجنون به یاد لیلی بیفتد، به خاطر زیبایی تو عذری برای وضعیت دیوانگیاش ندارد.
خانهٔ چشم مرا ز آن گریه آبی می‌زندکز زوایای خیالات تو مهمانخانه‌ای‌ست
هوش مصنوعی: چشم من به خاطر اشکهایم به آب میزند، زیرا در گوشههای افکار تو، محلی برای مهمان شدن وجود دارد.
عشق می داند طریق آشنایی را که چیستورنه در راه هوای تو خرد بیگانه‌ای‌ست
هوش مصنوعی: عشق به خوبی میداند چگونه باید با آشنایی رفتار کند؛ وگرنه در مسیر خواستهات، عقل و خرد یک بیگانه به حساب میآید.
لایق تو گرچه نبوَد کُنج تاریک دلمباری این گنج لطافت گوشهٔ ویرانه‌ای‌ست
هوش مصنوعی: با اینکه شاید جایگاه تو در دل تاریک و خالی من مناسب نباشد، اما این زیبایی و لطافت در واقع در گوشهای از ویرانهها نهفته است.
یاد کرد از تو خیالی گر نیازی آوردپادشاها رد مکن ز آن رو که درویشانه‌ای‌ست
هوش مصنوعی: اگر کسی در یاد تو به خیال دست بزند، اگرچه در خواست و نیازی به تو داشته باشد، ای پادشا! او را نادیده نگیرید، زیرا این رفتار به گونهای درویشانه است.