شمارهٔ ۷۲ - استقبال از همام تبریزی
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و شوق اشاره دارد و عنوان می‌کند که عشق واقعی تنها از چشمان معشوق نشأت می‌گیرد. شاعر بیان می‌کند که اگر شراب عشق با معشوق تازه و حلال باشد، در غیر این صورت، نادرست است. او توصیه می‌کند که از خودگذشتگی در عشق لازم است و فرد باید به دنبال ننگ و نام نباشد. در نهایت، به زیبایی‌های معشوق و تأثیری که بر روح و دل می‌گذارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی نداند چگونه در عشق بماند، دچار دردسر خواهد شد.
که می‌داند میِ شوق از چه جام استبه جز چشمت که او مست مدام است
هوش مصنوعی: کسی نمیداند که عشق و شوق چه طعمی دارد جز خودت، زیرا تو همیشه در حال سرمستی هستی.
شراب ار با تو نو شد دل حلال استوگرنه این صفت بر وی حرام است
هوش مصنوعی: اگر شراب با وجود تو تازه و خوشبو شود، دل قابل قبول است وگرنه این حالت برای او جایز نیست.
دلا بگذر ز خود کاندر ره عشقنخستین گفته ترک ننگ و نام است
هوش مصنوعی: ای دل، از خودت بگذر؛ چرا که در مسیر عشق، نخستین گفته این است که باید از عیب و افتخار خود دست بکشی.
بجز سودای ابروی تو دیگرهمه کارِ مه نو ناتمام است
هوش مصنوعی: جز راز و شگفتیهای ابروهای تو، هیچیک از زیبایی‌های ماه کامل، به پایان نرسیده و ناتمام است.
سر زلف تو را مرغی که داندکدام است و به در ماند که دام است
هوش مصنوعی: موهای تو مانند مرغی است که نمیداند باید کجا بنشیند و در کدام دام گرفتار شود.
خیالی گر چو شمعی ز آتش دلنسوزی خویشتن را کار خام است
هوش مصنوعی: اگر خیال تو مانند شمعی آتش دل را نسوزاند، پس به نظر میرسد که کار تو بیهوده و ناپخته است.