شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع امید و رحمت الهی می‌پردازد. شاعر با اشاره به گناهکار بودن انسان، تأکید می‌کند که نباید ناامید بود، زیرا خداوند کریم و رحیم است. او می‌گوید که حتی اگر انسان در زندگی خود خطاهایی داشته باشد، باید عذر خود را به درگاه خداوند بیاورد، زیرا او همیشه آماده‌ی بخشش و عطا است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که هر کس با ترس و امید به خداوند نزدیک می‌شود، اما وقتی امید به کرم او وجود دارد، دیگر جایی برای ترس نیست.
گرچه تو حقیری و گناه تو عظیم استنومید نباشی که خداوند کریم است
هوش مصنوعی: اگرچه گناهت بزرگ و خودت کوچک به نظر میرسد، اما ناامید نباش؛ چرا که خداوند مهربان و بزرگوار است.
گو عذر به پیش آر که بر عذر گنه درّچون گوش بگیرد همه گویند یتیم است
هوش مصنوعی: بیا و بهانهای ارائه کن، چون اگر برای گناه خود عذر بیاوری، همه میگویند که به مانند گنجی نایاب در بین یتیمان، تو بیگناهی.
از محدث تقصیر چه غم اهل گنه راچون لطف تو عام است و عطای تو قدیم است
هوش مصنوعی: نگران خطاهای کسانی که اهل گناه هستند نباش، زیرا محبت و بخشش تو همگان را شامل می‌شود و عطای تو همیشگی است.
بیم است و امید از تو در این ره همه کس رالیکن چو امید از کرم توست چه بیم است
هوش مصنوعی: در این مسیر، همه افراد هم بیم دارند و هم امید، اما وقتی که امید به لطف و کرمت باشد، دیگر چه خوفی وجود دارد؟
گر رحم کند یار عجب نیست خیالیآری نشنیدی که کریم است و رحیم است
هوش مصنوعی: اگر یار مرا مورد لطف قرار دهد، عجیب نیست؛ گمان میکنی که نشنیدهای او بخشنده و مهربان است.