شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و فریفتگی به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که در میان عاشقان، حتی اگر از عشق رسوا شوند، هیچ اشکالی ندارد. او به مفهوم بت پرستی اشاره می‌کند و می‌گوید که در عشق، برخی چیزها در اختیار انسان نیست و عشق امری فراموش‌نشدنی است. شاعر همچنین از نمادهای تاریخی مانند منصور سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که فدای عشق شدن، عالی‌ترین سعادت است. او به تصویر دل شکسته‌ای که در زلف محبوبش قرار دارد، اشاره می‌کند و از یادگار عشق سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر می‌گوید که غمی نیست اگر فقط یادهایی از گفتگو باقی بماند؛ زیرا در دنیا بلبل‌های عاشق بسیارند.
گرچه شمار عاشق زنّار زلف یار استدر کوی عشقبازان رسوا شدن چه کار است
هوش مصنوعی: اگرچه تعداد عاشقانی که به زلف یار پیوستهاند زیاد است، اما در دنیای عاشقان، رسوا شدن چه اهمیت و ارزشی دارد؟
گفتند بت پرستی ست در اختیار طاعتخود می کند وگرنه ما را چه اختیار است
هوش مصنوعی: گفتند که پرستش بت در واقع به انتخاب خود او بستگی دارد و اگر نه، ما هیچ کنترلی بر این موضوع نداریم.
برپایِ دارِ شوقت سر می نِهم چو منصورکآخر همین سعادت در عشق پایدار است
هوش مصنوعی: به خاطر عشق و شوقی که دارم، با تمام وجود به پای این عشق میایستم، همانطور که منصور هم برای اعتقاداتش ایستادگی کرد. چون در نهایت، این عشق و علاقه به پایداری و سعادت منجر خواهد شد.
در حلقه های زلفت بینی دل شکستهنیکو نگاهدارش از ما به یادگار است
هوش مصنوعی: در حلقههای موهایت، دل شکستهام را خوب نگهدار، این یادگاری از ماست.
غم نیست گر خیالی از گفتگو بمانددر گلشن زمانه بلبل چو من هزار است
هوش مصنوعی: اگر در این دنیای زیبا، تنها یادگاری از گفت و گو باقی بماند، غم به دل راه نمیدهیم؛ زیرا بلبلی مانند من، از این یادها بسیار دارد.