شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره امید به رحمت و هدایت خداوند است. شاعر خود را گناهکار می‌داند و به عنایت و مهربانی خداوند امیدوار است. او به عظمت و لطف بی‌نهاية خدا اشاره کرده و از هدایت او به عنوان راهی به منزل مقصود یاد می‌کند. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که کسی که از دستورات خدا پیروی کند، آزاد است و حتی فقرا نیز با عشق و حمایت الهی می‌توانند به خوشبختی دست یابند. به طور کلی، این شعر از امید و اعتقاد به رحمت و هدایت الهی سخن می‌گوید.
مرا که تحفهٔ جان در بدن هدایت توستگناه کارم و امّید بر عنایت توست
هوش مصنوعی: من که جانم به خاطر هدایت تو در بدن قرار دارد، خطاکار هستم و امیدم فقط به لطف و رحمت توست.
تویی که غایت مقصود دردمندان رانهایت کرم و لطف بی نهایت توست
هوش مصنوعی: تو هستی که دردکشیدگان در جستجوی آرامش و نیکی، تنها به رحمت و محبت بیپایان تو دست مییابند.
امید هست کز این ره به منزلی برسیمچو رهنمای همه عاقبت هدایت توست
هوش مصنوعی: امید داریم که با این راه به مقصدی برسیم، زیرا هدایت نهایی ما به دست توست.
کسی که بندهٔ فرمان توست آزاد استعلی الخصوص فقیری که در حمایت توست
هوش مصنوعی: کسی که مطیع دستورات تو باشد، واقعاً آزاد است، به ویژه اگر آن شخص فقیر باشد و تحت حمایت تو قرار داشته باشد.
خیالیا تو فقیری ولی به دولت عشقسرود مجلس روحانیان حکایت توست
هوش مصنوعی: خیالی تو که از نظر مالی وضعیت خوبی نداری، ولی عشق و احساساتت باعث شدهاند که به مقام و جایگاهی روحانی دست پیدا کنی.