شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و دل‌سوختگی صحبت می‌کند. او می‌گوید که در دلش خبری از خوشحالی نیست و زندگی‌اش بی‌حاصل شده است. مانند غنچه‌ای که کلافه و دل‌گیر است، احساس می‌کند که در دنیا جایی برای شادمانی وجود ندارد. همچنین به اعتقاد بی‌دل‌ها در عشق اشاره می‌کند که هیچ راهی خوشتر از بی‌توجهی و جنون نیست. شاعر از بند زلف معشوق یاد می‌کند و می‌گوید که افتادن به دام عشق، نشانی از عقل نیست. در نهایت، از خیال و آرزوها صحبت می‌کند و می‌گوید که در دنیای عشق، نشانی به دلخواه بهتر از داغ و دلتنگی محبوب نیست.
مرا از دل خبر جز بی دلی نیستز جان حاصل به جز بی حاصلی نیست
هوش مصنوعی: خبر دلی برای من نیست جز ناامیدی، و از جان من نیز چیزی جز بیثمری حاصل نمیشود.
چو غنچه تنگدل زآنم همه عمرکه باغ دهر جای خوشدلی نیست
هوش مصنوعی: من تمام عمر به این فکر بودهام که با وجود تمام زیباییها و شادیها، دنیا مکان مناسبی برای خوشحالی نیست. مثل غنچه‌ای که دلش پر از نگرانی است و نمیتواند خود را آزاد کند.
به قول بی دلان در مذهب عشقطریقی خوشتر از لایعقلی نیست
هوش مصنوعی: به گفته افرادی که بیخبر از عشقاند، در دنیای عشق هیچ راهی لذتبخشتر از ترک عقل و منطق وجود ندارد.
به زنجیر سر زلف تو دل رازدن لاف جنون از عاقلی نیست
هوش مصنوعی: با زنجیر موهای تو دل را به بند کشیدن، نشاندهندهی دیوانگی است و این کار از کسی که عاقل باشد، بعید است.
خیالی را به اقبال غلامینشانی به ز داغ مقبلی نیست
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در مقایسه با نشانههای واضح و مشخصی که میتوانند از خوشبختی یا موفقیت خبر دهند، یک خیال یا آرزو که به خوبی میدرخشد و نشان دهندهی امید و سعادت است، دلنشینتر و با ارزشتر به نظر میرسد. به عبارتی، علامتهای ظاهری عشق و محبت ارزش بیشتری دارند تا زخمها و داغهایی که ممکن است در دل داشته باشیم.