شمارهٔ ۸۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و ناکامی می‌پردازد. شاعر با اشاره به زیبایی لاله و گل، بر این واقعیت تأکید می‌کند که زیبایی واقعی بدون وفا و صداقت ارزشی ندارد. او ابراز می‌کند که عمرش تنها به طعنه و بدگویی می‌گذرد و هیچ چیز ارزشمندی از دلبر خود نمی‌گیرد. در ادامه، شاعر به ناامیدی در جستجوی عشق اشاره کرده و مطرح می‌کند که اگر بخواهد به دنبال نیاز خود برود، راهی به مقصد نمی‌یابد. در پایان، به زاهدان نصیحت می‌کند که اگر به رندی و زندگی آزادانه علاقه‌مندند، باید به محافل مغان بروند، زیرا ریا و تظاهر در این مکان وجود ندارد.
لاله را همچو بتان عارض دلجویی نیستهست رنگی چو گل امّا ز وفا بویی نیست
هوش مصنوعی: لاله مانند بتان زیبا و دلنشین نیست؛ هرچند که رنگش شبیه گلهاست، اما از وفا و مروت خبری نیست.
حاصل این است که از روی نکوی تو مراحاصل عمر بجز طعنهٔ بدگویی نیست
هوش مصنوعی: نتیجه این است که به خاطر خوبیهای تو، از زندگی چیزی جز سرزنش و بدگویی نصیبم نشده است.
با همه موی شکافی، خرد خرده شناسواقف از سرّ دهان تو سر مویی نیست
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که هر کسی با دقت و خرد کافی میتواند از احساسات و رازهای درون تو آگاه شود، حتی اگر به ظاهر، تفاوتهای زیادی در او به چشم بیاید. در واقع، دانایی واقعی به عمق وجود انسان مربوط است و صرفاً به ظواهر و جزئیات ظاهری دقت نمیکند.
تا به راه طلب ای دل ننهی روی نیازدر میان تو و مقصود ره و رویی نیست
هوش مصنوعی: ای دل، تا زمانی که برای جستجوی خواستههایت تلاش نکنی، هیچ مانع و فاصلهای بین تو و هدفهایت وجود ندارد.
زاهدا گر چو خیالی سر رندی داریساکن کوی مغان شو که ریا کویی نیست
هوش مصنوعی: اگر ای زاهد اندکی از خود رندی به خرج دهی، بهتر است که در کنار شرابنوشان باقی بمانی، چون در اینجا هیچ گونه ریاکاری وجود ندارد.