شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی عشق و محبت را توصیف می‌کند. شاعر عشق یار را همچون گنجی با ارزش می‌داند و لطف دوست را مانند دریایی معرفی می‌کند که دنیا تنها حبابی از آن است. او از صداقت و محبت در زندگی صحبت می‌کند و به اهمیت راه ادب اشاره می‌کند که برای رسیدن به عشق واقعی ضروری است. شاعر تاکید دارد که هر دل عاشق، درگیر زیبایی‌های محبوبش است و از وسوسه‌ها دوری کند. در نهایت، او به آرامش و دوری از هوس‌ها دعوت می‌کند تا به حقیقت عشق نزدیک‌تر شود.
گنجی ست عشق یار که عالم خراب اوستبحری ست لطف دوست که گردون حباب اوست
هوش مصنوعی: عشق یار مانند یک گنج با ارزش است که تمام جهان به خاطر آن در حال ویرانی است. مهربانی دوست همچون دریا است که گردونه آسمان تنها حبابی در آن به شمار میآید.
گر صادقی چو صبح مزن جز به مهر دمچون صدق عالمی ست که مهر آفتاب اوست
هوش مصنوعی: اگر راست میگویی، مانند صبح، جز با مهربانی سخن مگو؛ زیرا صدق و راستی جهانی است که مهر و محبت مانند آفتاب در آن میتابد.
راه ادب گزین که سزاوار افسر استهرسر که از طریق ادب بر جناب اوست
هوش مصنوعی: راه ادب را انتخاب کن، زیرا هر کسی که از راه ادب به مقام والای او نزدیک شود، شایسته تاج و احترام است.
اندیشه از کشاکش روز حساب نیستآن را که چشم بر کرم بی حساب اوست
هوش مصنوعی: فکر کردن به مشکلات و سختیهای روز قیامت برای کسی که به رحمت بیپایان خداوند امیدوار است، لازم نیست.
دربند زلف یار نه تنها دل من استهرجا دلی ست شیفتهٔ پیچ و تاب اوست
هوش مصنوعی: من تنها دل خودم نیست که به زلف یار گرفتار است؛ بلکه هر جایی که دلی وجود دارد، آن هم مجذوب زیبایی و پیچ و تاب اوست.
آهسته رو خیالی و دست از هوس بدارزین خنگ تیز رو که مه نو رکاب اوست
هوش مصنوعی: آهسته پیش برو و از خواستههای بیجا دست بکش، چرا که این شتابزده، به مانند تیری تند است که ماه نو پشت آن قرار دارد.