شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره احوالات یک درویش است که تحت تأثیر عشق و دردهای آن قرار گرفته است. در آغاز، او از گریه و اشک خود به شدت تحت تأثیر قرار دارد و به نوعی حیرت و شگفتی از وضعیت خود رنج می‌برد. نیش غم عشق به او آسیب زده و جگرش را می‌سوزاند. او در مواجهه با درد و غم، سعی می‌کند که با آن مدارا کند، اما همچنان از آسیب‌هایی که عشق به او زده رنج می‌برد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که وضعیت او در عشق، به نوعی خیر و نیکی در پی دارد و این احساسات عمیق‌تری از اندیشیدن به زندگی برای او به ارمغان می‌آورد.
گریهٔ خون سرِ ره بر منِ درویش گرفتعاقبت اشک طریق عجبی پیش گرفت
هوش مصنوعی: گریهٔ خونین من در مسیر زندگیام به من دست داد و در نهایت اشکم راهی عجیب را در پیش گرفت.
تا چرا نیش غمت تیز گذشت از جگرمجگر ریش مرا هست توان بیش گرفت
هوش مصنوعی: چرا درد و غم تو به شدت از درونم گذشت و جگرم را دریده است؟ من دیگر تاب این رنج را ندارم.
با غم و درد دل و جان چو مدارا کردندناوک تو طرف جان و دل ریش گرفت
هوش مصنوعی: با وجود غم و درد، دل و جان را تحمل کردند، اما تیر عشقت به جان و دل آنها زخم عمیقی زد.
تا شکستی نرسد از طرف محتسبشدم به خود برد صراحی و سر خویش گرفت
هوش مصنوعی: تا زمانی که از طرف نگهبان میخانه خبری نرسد، او شیشه نوشیدنی را بر میدارد و سر خود را پایین می‌آورد.
خیر شد عاقبت کار خیالی در عشقتا کم این خردِ عاقبت‌اندیش گرفت
هوش مصنوعی: در نهایت، ماجرای عشق به خوبی پیش رفت و این باعث شد که عقل و فکر باریکبین در مورد آینده کمتر به دردسر بیفتد.