شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و غم و اندوه اشاره دارد. شاعر از اشک‌ها و دردهای خود در اثر دوری محبوب صحبت می‌کند و به زیبایی و جذابیت او اشاره می‌کند. او به سرنوشت و رفتار سرد و بی‌احساس محبوب انتقاد می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به او باید تلاش زیادی کرد. همچنین، شاعر به جنون و دیوانگی ناشی از عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که ارتباط با معشوقی که مستی خاصی دارد، همچون سخن گفتن با کسی بی‌عقل است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که آرزوها و آمالش در خیالاتش تصویر می‌شود، هر چند که ممکن است به دست نیامدنی باشد.
هر دُر اشکی که آمد چشم گریان را به دستبر سرِ بازار سودای تو بر وجهی نشست
هوش مصنوعی: هر قطره اشکی که از چشم های گریان ریخته می‌شود، بر سر بازار عشق تو نشانی از درد و اندوه به جا میگذارد.
شیوهٔ رفتار اگر این است ای سرو بهشتشاخ طوبی را بسی بر طرف جو خواهی شکست
هوش مصنوعی: اگر این گونه رفتار کنی ای سرو بهشت، خیلی زود شاخسار طوبی را در کنار جوی خواهید شکست.
سرو اگر لافد به بالای تو آب او مبرسهل باشد زور کردن بر حریف زیر دست
هوش مصنوعی: اگر سرو به زیبایی و قد بلند خود ببالد، نباید خیال کنی که آب او به راحتی به پایین جاری می‌شود. بلکه باید بدانی که تلاش کردن برای زیر دست، کار سادهای نیست.
میل دل با چشم او از غایت دیوانگی ستعین بی عقلی ست صحبت داشتن با ترک مست
هوش مصنوعی: میل دل به چشمان او ناشی از دیوانگی است و در واقع نشانهای از بیخردی به حساب میآید، چون صحبت کردن با یک معشوق جذاب و مست، منطقی ندارد.
می‌کشد پیش خیال او خیالی نقد جاندرخور او نیست امّا هرکه هست و هرچه هست
هوش مصنوعی: خیال او آنقدر زیبا و مجذوبکننده است که هر چیزی که به ذهن میآید، قابل مقایسه با آن نیست. اما در نهایت هر چیزی که وجود دارد، به نوعی وجود دارد و درک می‌شود.