شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و魅ویت محبوب خود اشاره می‌کند و از تأثیر حضور او بر دیگران صحبت می‌کند. او موید این است که زیبایی محبوبش مانند آفتاب می‌درخشد و هر جا که برود، نور و مهر به همراه دارد. شاعر تأکید می‌کند که هرگز از عشق و اختیار محبوب خود دست برنمی‌دارد و حتی در برابر دشمنی‌ها هم استقامت نشان می‌دهد. او همچنین به استقامت ایوب، پیامبر در میان رنج و مصیبت، اشاره می‌کند و بر صبر خود در عشق تأکید می‌ورزد.
اگر معارضه حُسن تو را به حور افتدرخ تو بیند و از شرم در قصور افتد
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو با حوریان مقایسه شود، چهرهی تو را میبیند و از روی شرم دچار کمبود و نقص میشود.
تو آفتابی و فریاد مهر برخیزدز پرتو تو به هر خانه یی که نور افتد
هوش مصنوعی: تو مانند خورشیدی هستی که با تابش نور خود عشق و محبت را در هر خانه و دل برافروزی.
گمان مبر که گذارم ز اختیار تو دستکمند حلقهٔ زلفت مگر ضرور افتد
هوش مصنوعی: به گمان نبر که به سادگی از انتخاب تو دست میکشم یا از وابستگی به زلفهای تو کم میکنم، مگر آنکه شرایطی ضروری پیش بیاید.
گذار رسم عداوت که از ستیزه گریز دل رقیب تو نزدیک شد که دور افتد
هوش مصنوعی: به دوستی و صلح بپرداز و ستیزه و دشمنی را کنار بگذار، چون با این کار، دشمنی که نزدیک شده، دور خواهد شد.
بلاکشی چو خیالی کجاست جز ایّوبکه در کشاکش محنت چنین صبور افتد
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وقتی مشکلات و سختیها بسیار میشود، صبر و استقامت کسی نظیر ایوب به یاد میآید، زیرا او توانسته است در برابر محنتها و دشواریها ثبات و صبر remarkableی از خود نشان دهد. به عبارتی، در شرایط سخت، کسی مانند ایوب به عنوان نماد صبر و استقامت حضور دارد.