شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و زیبایی می‌پردازد و در آن به تقسیم عشق و حسن اشاره شده است. شاعر بیان می‌کند که عاشقان باید صبر داشته باشند و خوبان باید با جفا مواجه شوند. او به زیبایی قد محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس او را ببیند، به احترامش قد بلند او را تقدیم می‌کند. شاعر همچنین به نقش مه‌روی محبوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ هدفی جز زیبایی او ندارد. در نهایت، به موضوع عزت و احترام و نیز تسلیم جان به عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که جان همچون امانتی در بدن خاکی است که در نهایت به معشوق باز می‌گردد.
اوّل استادی که عشق و حسن را تقسیم کردعاشقان را صبر و خوبان را جفا تعلیم کرد
هوش مصنوعی: اولین معلمی که عشق و زیبایی را تفکیک کرد، به عاشقان صبر و به خوبان بیرحمی را آموخت.
طوبی قدّ تو را از راست بینان هر که دیددر سرافرازی بر او قدّ تو را تقدیم کرد
هوش مصنوعی: هر کسی که قد و قامت تو را ببیند، آن را به بزرگی و سرافرازی تو نسبت میدهد و برای تو احترام قائل میشود.
جز مه رویت منجم هیچ مقصودی نداشتز این همه نقش دل افروزی که بر تقویم کرد
هوش مصنوعی: جز زیبایی چهرهات، هیچ هدف دیگری از این همه زیبایی و جاذبهای که در تقویم ثبت شده بود، وجود نداشت.
آخرالامر از ره عزّت به جایی می‌رسدهرکه خواری را ز راه مردمی تعظیم کرد
هوش مصنوعی: نهایتاً کسی که برای حفظ عزت و شأن خود از فروتنی و احترام به دیگران غفلت نکند، به جایگاه رفیعی خواهد رسید.
گوهر جان در تن خاکی خیالی را ز دوستچون امانت بود آخر هم بدو تسلیم کرد
هوش مصنوعی: روح انسانی که در بدن مادی است، مانند امانتی از سوی دوست (خدا) به شمار میرود و در نهایت نیز این امانت به صاحب اصلیاش بازگردانده میشود.