شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف گروهی می‌پردازد که دارای مقام و مرتبه‌ای خاص هستند و از آن‌ها خواسته می‌شود تا با اشک ندامت به طلب آبروی ابدی بپردازند. شاعر به اندوه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این غم به طور مداوم او را آزار می‌دهد. همچنین، به اشاره به یاران و سالکانی می‌پردازد که در جستجوی حقیقت و معنای عمیق‌تری در زندگی هستند. در نهایت، شاعر از خیالی یاد می‌کند که تحت تأثیر دوری و فراق رنج می‌برد، اما به کسانی که در حرم امن قرار دارند، حسرت می‌ورزد.
ای دل از باطن آن فرقه که صاحب قدمندهمّتی خواه که این طایفه اهل کرمند
هوش مصنوعی: ای دل، از درون آن گروهی که افراد با مقام و منزلت هستند، تلاش و همت کن، چون این جماعت اهل کمال و کرامتاند.
آبروی ابد از اشک ندامت بطلبکه شهانند کسانی که ندیم ندمند
هوش مصنوعی: از خداوند بخواه که با اشکهای پشیمانیات آبرو و مقام ابدی بگیری، زیرا افرادی که در مقام سلطنت هستند، با کسانی که دوستان و یاران خود را ترک نمیکنند، مرتبط هستند.
با غمت یاری جان و دلم امروزی نیستبه تمنّای تو عمری ست که ایشان به همند
هوش مصنوعی: امروز از غم تو حمایت نمیکند و دل و جانم دیگر اینطور نیستند. من سالهاست که به آرزوی تو زندگی میکنم و آن دو همیشه در کنار هم هستند.
به هوای دهن تنگ تو اصحاب وجودسالکانند که سر گشتهٔ راه عدمند
هوش مصنوعی: به خاطر هوای تنگی که در دلت داری، افرادی هستند که دنبال معنای زندگی میگردند و در مسیر عدم و نیستی سرگردانند.
ای خیالی چه غم از رنج بیابان فراقمحرمان درِ او را که مقیم حرمند
هوش مصنوعی: ای خیال، چه غم از سختیهای راه دوری و جدایی از دوستان، وقتی که درِ آن کسی که همواره در حرم و امنیت است، در دسترس است.