شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف مسیری می‌پردازد که عشق و رحمت الهی در آن جاری است. شاعر اشاره می‌کند که در این مسیر، دل‌های ترسیده نیز به عشق کشیده می‌شوند. در خصوص روز قیامت می‌گوید که در آنجا، اعمال زشت انسان‌ها مورد بخشش قرار می‌گیرد. او به اهمیت دل آسوده در رسیدن به سعادت اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که در هر جایی که احسان تقسیم می‌شود، ابتدا به دل‌های آماده و شایسته پرداخته می‌شود. همچنین، شاعر به خطرات و زهر موجود در خوشی‌های دنیا اشاره کرده و می‌گوید که شادی‌های ظاهری ممکن است به زوال منجر شوند. در نهایت، تأکید می‌کند که زیبایی‌های ظاهری و موقتی، تنها جلوه‌ای از حقیقت هستند که به دل‌ها و روح‌ها داده می‌شود.
باز ره‌بینان نشان از قرب منزل می‌دهندترسکارانِ طریق عشق را دل می‌دهند
هوش مصنوعی: کسانی که در مسیر عشق پیشرفت کردهاند، نشانههایی از نزدیکی به هدف و سر منزل را به دیگران نشان می‌دهند. اما افرادی که از این راه ترس دارند، به راحتی دل خود را به آنچه که مییابند، میسپارند.
شیوهٔ لطف و کرم بنگر که در دیوان حشرجرم می‌گیرند و رحمت در مقابل می‌دهند
هوش مصنوعی: نحوهٔ محبت و بخشش را ببین که در روز قیامت، با وجود همهٔ گناهان، رحمت و بخشش به ما عطا می‌شود.
گر نعیم وصل خواهی مشکلی بر خود ببینکاین سعادت با دل آسوده مشکل می‌دهند
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به لذت وصل دست یابی، باید با مشکلاتی در درون خود روبهرو شوی، زیرا این خوشبختی فقط به دل‌های آرام و بیدغدغه داده نمیشود.
هرکجا تقسیم احسان می‌کنند ارباب دلتحفهٔ مقبول را اول به قابل می‌دهند
هوش مصنوعی: هر جا که خوبیها و نعمتها تقسیم می‌شود، افرادی که دل‌های بزرگی دارند، نخستین بخششهای پسندیده را به کسانی هدیه می‌دهند که شایستهتر و مناسبتر هستند.
ساقیا از ساغر دوران میِ راحت منوشکاندر این شربت به آخر زهر قاتل می‌دهند
هوش مصنوعی: ای ساقی، از کاسه زندگیام، شراب آرامش را برایم مریز، زیرا در این نوشیدنی در پایان، زهر کشندهای وجود دارد.
می‌دهند اشک خیالی را بتان رنگ عقیقآب روی است آنچه سلطانان به سایل می‌دهند
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و نازکی احساسی اشاره دارد که به شکل اشک خیال به تصویر کشیده شده است. او آن را با رنگ و جلوههای دلربای عقیق مقایسه می‌کند. در واقع، شاعر میخواهد بگوید که این احساسات و زیباییهایی که در دنیای خیال برای او رخ میدهد، ارزش و معنایی دارند که قابل مقایسه با هدایایی است که پادشاهان به یاران و درباریان خود می‌دهند. به عبارت دیگر، زیبایی و عمق این احساسات، همچون هدایای گرانبهای پادشاهانه، ارزشمند و دلنشین است.