شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: این شعر از شاعری عاشق است که در آن به زیبایی و عشق می‌پردازد. شاعر امید دارد روزی پرده از روی چهره محبوبش کنار برود تا عشق و محبتش به دیگران نیز منتقل شود. او بیان می‌کند که عشق می‌تواند فرد را خوار و بیچاره کند، چرا که وقتی کسی از نگاه محبوب می‌افتد، سرانجام بدی در انتظارش است. شاعر در عذرخواهی و سجده برای محبوبش نیز به احساساتش اشاره می‌کند و از این رسم خبر می‌دهد که معشوقان چهره خود را می‌پوشانند. همچنین، به درد جدایی و امید به برقراری ارتباط دوباره اشاره می‌کند. مجموعاً شعر شامل حسرت، عشق و آرزوهای عاشقانه است.
باشد که ز رخسار ترا پرده برافتدتا بیخبران را سخن عشق در افتد
هوش مصنوعی: امید که با افتادن پرده از چهرهات، به نااهلان عشق را بشناسانی و آنها را با عمق این احساس آشنا کنی.
افتاد سرشک از نظر و خوار شد آریاین است سرانجام کسی کز نظر افتد
هوش مصنوعی: وقتی کسی از نظر دیگران بیفتد و مورد توجه نباشد، خوار و ذلیل میشود؛ این نتیجه طبیعی بیتوجهی به اوست.
برپای تو سر می نهم و اشک بر آن استکاو نیز به عذر آید و در پای سرافتد
هوش مصنوعی: من به خاطر تو سرخم میکنم و اشک میریزم، زیرا او نیز به خاطر عذرخواهی به پای تو خواهد افتاد.
رسمی ست بتان را که به رخ پرده بپوشندباشد که به ایّام تو این رسم برافتد
هوش مصنوعی: بتان معمولاً زیبایی خود را با پردهای می‌پوشانند تا شاید در دوران تو این رسم ناپدید شود.
گویم به خیالت صفت روز جدایییک شام به سر وقت خیالی اگر افتد
هوش مصنوعی: میگویم اگر به یاد تو بیفتم، شب جدایی را به یاد میآورم و این خیال به سرم میزند.