شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دلتنگی و غم ناشی از جدایی و عشق بیان شده است. شاعر از آرزوهای نادانسته‌ای سخن می‌گوید که دست و دلش را به سوی بلا می‌کشاند. او به دیگران هشدار می‌دهد که از زیبایی‌ها غافل نشوند و به عواقب آن فکر کنند. همچنین شاعر امیدوار است که حتی اگر به خاک پای محبوب بیفتد، عشق او همچنان در دلش زنده خواهد ماند و سرانجام بر مشکلات غلبه خواهد کرد. در نهایت، او تصریح می‌کند که عشق و محبت همیشه بر دل می‌نشیند و گمشده‌اش را به یاد خواهد داشت.
تا خطت خود را به سودای خطا خواهد کشیدمرغ جان را دل سوی دام بلا خواهد کشید
هوش مصنوعی: اگر افکار و آرزوهایت به سمت اشتباه بروند، روح و وجودت نیز به سوی خطر و دردسر سوق خواهد یافت.
گفتم از دل بیش از این زلفش مبین در تاب شدپند من نشنید آخر تا چه ها خواهد کشید
هوش مصنوعی: به او گفتم که بیش از این به زلفش دل نبند، اما او به حرفم گوش نداد و حالا نمیدانم چه دردسرهایی را خواهد تحمل کرد.
شاید ار خاک رهت گردم چو می دانم که بازذرّه سانم مهر رویت بر هوا خواهد کشید
هوش مصنوعی: شاید اگر به خاک راهت تبدیل شوم، چون میدانم که باز مانند ذرهای خواهم بود که محبت چهرهات را در هوا میکشد.
این چنین کز دست هجران پایمال محنتمعاقبت کار من از غم تا کجا خواهد کشید
هوش مصنوعی: از بس که به خاطر جدایی درد و رنج میکشم، نمیدانم سرانجام این غم به کجا خواهد کشید.
باخیال سرو بالایت خیالی عاقبتچون گل رحمت سر از خاک وفا خواهد کشید
هوش مصنوعی: با یاد تو و فکر زیباییهایت، امیدوارم که در نهایت مانند گلی که از خاک وفا سر به بیرون میزند، به میوه و نتیجهای مثبت دست یابم.