شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به وصف عشق و دیوانگی می‌پردازد. او بیان می‌کند که عشق چنان انسان را دیوانه می‌کند که گاهی سخن از دستش می‌رود. در حقیقت، او بیان می‌کند که رفتارهای ناپسند یا جفایی که از طرف معشوق می‌بیند، نشان‌دهنده انسانیت اوست. همچنین به زیبایی گل و بلبل اشاره می‌کند که در دل باغ و بزم عشق در حال رقص و آواز هستند. اگرچه گاهی از بی‌رحمی معشوق سخن می‌گوید، اما می‌پرسد چرا ابرها با وجود اندوه خود، لبخند می‌زنند. در پایان، به زیبایی موی معشوق اشاره می‌کند که افکارش را تیره کرده و از معشوق خواسته می‌شود که بر حال او ترحم کند.
تا دل به وصف آن دهن عرض تکلّم می‌کنداز غایت دیوانگی گه‌گه سخن گم می‌کند
هوش مصنوعی: دل به وصف آن محبوب مشغول است و از شدت عشقش زبان به صحبت باز کرده، اما گاهی از شدت دیوانگی، حرفش گم می‌شود و نمیداند چه می‌گوید.
گر در حقیقت بنگری دانی که عین مردمی‌ستآنچه ز شوی و جفا چشمت به مردم می‌کند
هوش مصنوعی: اگر به حقیقت نگاه کنی، متوجه میشوی آنچه که در رفتار و ظلم تو بر دیگران میگذرد، خود نمایانگر واقعی انسانیت است.
گل نیز همچون جام می در رقص می‌آید به سربلبل چو در بزم چمن با خود ترنّم می‌کند
هوش مصنوعی: گل در باغ مانند جام می در حال رقص و شادی است و بلبل نیز در میان چمن با آهنگ و نغمهاش به خوشی میرقصد.
گر ز آنکه گل ناموخته‌ست آیین بی‌رحمی ز توبر گریهٔ ابر از چه رو هردم تبسّم می‌کند
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر اینکه گل یاد نگرفته، بی‌رحمی می‌کند، پس چرا ابر هر روز بر این بی‌رحمی میخندد و گریه نمیکند؟
از فکر شام زلف تو روز خیالی تیره شدوقت است اگر بر حال او چشمت ترحّم می‌کند
هوش مصنوعی: نگرانیام از یاد تو، روزهای خیالم را تاریک کرده است. اگر میخواهی بر حال او ترحم کنی، اکنون زمانی مناسب است.