شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و تجربیات عاشقانه اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اهل نظر با عشق خود آینه‌ای ساخته‌اند که هر کس به اندازه درک خود از دوست، او را می‌شناسد. در مکانی که همه چیز به وحدت و نیستی می‌رسد، عاشقان همه چیز را برای عشق خود فدای می‌کنند. همچنین هنرمندان و افراد گوشه‌نشین، از عشق غیر او دل می‌کنند و بر احتیاط و ادب تأکید می‌کنند. شاعر به تسلیم در برابر عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در نهایت کسی که به عشقش خامی کرد، از زیبایی‌ها سوخت و مورد سرزنش قرار گرفت. در کل، شعر به تجارب دلخواه و عاطفی انسان‌ها و درد و رنجی که در این مسیر متحمل می‌شوند، می‌پردازد.
تا ز عشق اهل نظر آیینه‌ای برساختنددوست را هریک به قدر دید خود بشناختند
هوش مصنوعی: افراد با عشق و درک خود، همچون آینه‌ای، تصویری از محبوب را خلق کردند و هر کس به اندازهی بینش و شناخت خود، او را شناخت.
در مقامر خانهٔ وحدت که کوی نیستی ستعاشقان در داو اول خویش را در باختند
هوش مصنوعی: در جایگاهی که تنها یک حقیقت وجود دارد و جایی برای دوگانگی نیست، عاشقان نخستین عشق خود را به طور کامل سپردهاند.
گوشه گیران را از این دولت چه بهتر کز نخستگوشهٔ خاطر ز مهر غیر او پرداختند
هوش مصنوعی: کسانی که از دنیا فاصله گرفتهاند و به کنارهگیری روی آوردهاند، بهتر است که از این نعمت و خوشبختی دور شوند؛ زیرا آنها از ابتدا به خاطر محبت کسی غیر از او، از یاد او غافل شدهاند.
رسم غمّازی گذار ای دل که در راه ادباشک را مردم بدین جرم از نظر انداختند
هوش مصنوعی: ای دل، باید یاد بگیری که در مسیر احترام، دیگران را به خاطر گریه و اندوه خود سرزنش نکنی، زیرا مردم به خاطر این کار تو را نادیده گرفتهاند.
گردن تسلیم نه زیرا که ارباب طربچنگ را چون بر سر تسلیم شد بنواختند
هوش مصنوعی: تسلیم شدن را نپذیر، زیرا که وقتی ابهت خوشی و شادی بر سر کسی سایه افکند، او را با محبت و نوازش خاطر میسازند.
عاقبت مسکین خیالی را پری‌رویان چو عودسوختند از خامی و رسوای عالم ساختند
هوش مصنوعی: در نهایت، شخص بیچارهای را که به خیالهایش دل بسته بود، به مانند چوب عودی که در اثر سادگی و نادانی میسوزد، به نابودی کشاندند و باعث شرمساریاش در نظر مردم گردیدند.