شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تأثیرگذاری عشق و محبوب است. شاعر به طراوت و زیبایی گل‌ها و سروها اشاره می‌کند که تحت تأثیر زیبایی محبوب قرار گرفته‌اند. او دلتنگی غنچه‌ای را توصیف می‌کند که با وزش نسیم به عشق و یاد محبوب امیدوار شده است. همچنین بیان می‌کند که زیبایی محبوب نه تنها به آنچه می‌دهد، بلکه به تأثیری که بر دل و جان دیگران می‌گذارد، اشاره دارد. در نهایت، شاعر از غم و نامرادی عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق محبوب هدیه‌ای است که در دل‌های اهل درد تقسیم می‌شود.
تا گلشن از طراوت روی تو یاد دادسرو از هوای قامت تو سر به باد داد
هوش مصنوعی: گلستان، تازگی و زیبایی چهره تو را به یاد میآورد، و در نتیجه، سرو به خاطر قامت تو سرش را به باد داده است.
دلتنگ بود غنچه به صد رو چو من ولیپایش صبا گرفت و خدایش گشاد داد
هوش مصنوعی: غنچه دلش برای وصال و محبت میتپید و بسیار دلتنگ بود، اما نسیمی آمد و او را به آغوش باران و آفتاب برد و به زندگی دوبارهای هدایت کرد.
با گل نداد حسن رخت نقشبند صنعپیرایه یی ست حسن که با هر که داد داد
هوش مصنوعی: حسن با زیباییهای خود، از هر که بخواهد، جلوه و زیبایی میآفریند و این زیباییهایش به هیچ کس خاص نیست. او در نوع دوستی و محبتش با همه به یکسان رفتار می‌کند و هرکس را به نوعی در گیرایی خود شریک میسازد.
اسباب نامرادیِ جاوید بود و غمعشق تو تحفه یی که بدین نامراد داد
هوش مصنوعی: وسایل بدبختی جاویدان بود و غم عشق تو هدیه‌ای است که به این بدبختی دادند.
با اهل درد عشق تو تقسیم شوق کردچیزی زِ یادِ تو به خیالی زیاد داد
هوش مصنوعی: با افرادی که در عشق و درد مشترک هستند، اشتراک احساسات را داشتم و برای آنها چیزی از یاد تو را بازگو کردم و به خیال خود تقریباً زیاد به آنها دادم.