شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون وفاداری، توبه و عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید خداوند به کسانی که دچار جفا و ستم شده‌اند، فرصت توبه و اصلاح می‌دهد. هرچند که زیبایی و ملاحت در وجود انسان‌ها هست، اما تنها خداوند است که مهر و وفا را در دل می‌نهد. همچنین شاعر به زاهدان اشاره می‌کند که باید بدانند بهترین کرامت در نیاز به خدا و توبه از ریا است. او تأکید می‌کند که در برابر دشمنی‌ها و ستم‌ها، یا صبر خداوند را می‌طلبد یا از رقیب حیا می‌خواهد. در نهایت، او بیان می‌کند که امید و بیم از عشق الهی همیشه وجود دارد و این عشق می‌تواند انسان را از فراق نجات دهد یا دوباره به آن برساند.
خدا بتان جفا کیش را وفا بخشدندامت از ستم و توبه از جفا بخشد
هوش مصنوعی: خدا به کسانی که به بتها و معبودهای بیجان اعتقاد دارند، وفا نخواهد کرد. آنها نمیتوانند از ستم و نافرمانیهای خود پشیمان شوند و امیدوار باشند که خدا آنها را مورد بخشش قرار دهد.
تو را ز حُسن و ملاحت هر آنچه باید هستولی طریقهٔ مهر و وفا خدا بخشد
هوش مصنوعی: تو از زیبایی و دلربایی هر آنچه که نیاز است را داری، اما راه و شیوهٔ عشق و وفاداری را فقط خداوند می‌تواند به تو بیاموزد.
کرامتی به از این نیست زاهدا که کریممرا نیاز و تو را توبه از ریا بخشد
هوش مصنوعی: بهتر از این هیچ فضیلتی وجود ندارد که بگوید خداوند رحمت و کرامتش را به من نیازمند میبخشد، در حالی که تو را از ریاکاری دور کند.
ز جور و کین تو باشد که ای رقیب مراخدای صبر دهد یا تو را حیا بخشد
هوش مصنوعی: در اثر آزار و کینهتوزی تو، یا خدا به من صبر عطا کند و یا به تو حیا و مروت ببخشد.
امید و بیم خیالی از این دو بیرون نیستکه عشق او کُشدش از فراق یا بخشد
هوش مصنوعی: انسان همواره در زندگیاش با دو حس متضاد مواجه است: امید و ترس. در رابطه با عشق، این دو حس به شکل خاصی خود را نشان میدهند؛ زیرا عشق می‌تواند باعث درد و جدایی شود یا برعکس، باعث شادی و رهایی گردد.