شمارهٔ ۱۷۱ - استقبال از حافظ
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از داغ نومیدی و نگرانی خود سخن می‌گوید. او می‌ترسد که بی‌دلیل از نیکوخواهان دور شود و به بدگویان بپیوندد. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که باغ بلبل بدون زلف و زیبایی او هیچ ارزش ندارد. همچنین با وجود بزرگی خورشید، زیبایی معشوق او را بیش از هر چیزی ارزشمندتر می‌داند. در پایان، شاعر به تضاد بین لطف و دشنامی که معشوق به او می‌دهد، اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که به او کمک کند.
دلم جز داغ نومیدی ز جان حاصل همین داردکه پیوسته ز ابرویت بلایی در کمین دارد
هوش مصنوعی: دل من جز غم ناامیدی، چیز دیگری ندارد و تنها چیزی که پیوسته در انتظار من است، خطرهایی است که از نگاه تو ناشی میشود.
نکوخواه توام جانا و می ترسم که بی جُرمیبگردی از نکوخواهان چو بدگویت براین دارد
هوش مصنوعی: من، عشق من، خیرخواهان تو هستم و نگرانم که بدون دلیل از افرادی که به تو نیکو میاندیشند دور شوی، زیرا کسی که به تو بد می‌گوید، بر همین موضوع تأکید دارد.
چه سود از باغ بلبل را که بی زلف و عذار تونه تاب سنبل رعنا نه برگ یاسمین دارد
هوش مصنوعی: چه فایدهای دارد که باغ بلبل پر از گل و گیاه باشد، اگر که زیبایی و چهره تو در آنجا نباشد؟ در این صورت نه سنبل خوشگل به خوبی خود را نشان می‌دهد و نه برگ یاسمن جلوهای دارد.
اگرچه از شرف خورشید را پا بر سر چرخ استولی پیش مه روی تو رویی بر زمین دارد
هوش مصنوعی: اگرچه خورشید در آسمان موقعیت بلندی دارد ولی در برابر زیبایی شما، این خورشید به زمین میافتد و از ارزش آن کاسته میشود.
خیالی را به دشنامی نوازش می کنی هر دمچو لطفی می‌کنی باری خدایت بر همین دارد
هوش مصنوعی: هر بار که به خیال کسی دشنام میدهی، در واقع او را با ناز و نوازش مواجه می‌کنی. اگر به او لطف می‌کنی، امیدوارم خداوند هم بر عهدهات نیکی کند.