شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و درد ناشی از جدایی پرداخته است. شاعر می‌گوید دلش جز به غم معشوقش آرام نمی‌گیرد و در زندگی‌اش هیچ هدفی جز وصال او ندارد. او از معشوقش درخواست می‌کند که در این روز که لب‌هایش شیرین نیست، لبخندی بر لبانش بنشاند. شاعر اشاره می‌کند که هر بار تلاش کرده نشانه‌ای از معشوق بیابد، ناکام مانده است. او همچنین هشدار می‌دهد که اگر عشقش را از دست بدهد، بسیار پشیمان خواهد شد و هیچ فایده‌ای نخواهد داشت. در نهایت، او به عمق درد و رنجی که عشقش به او می‌دهد، اشاره می‌کند و می‌فهمد که امیدی برای بهبود ندارد.
دل جز به غمت خاطر خوشنود نداردوز عمر به جز وصل تو مقصود ندارد
هوش مصنوعی: دل هیچ شادیای جز به خاطر تو ندارد و عمرش به جز رسیدن به تو هدفی ندارد.
بر سوختهٔ آتش غم مرحمتی کنامروز که حلوای لبت دود ندارد
هوش مصنوعی: امروز بر دل غمزدهام مهربانی کن، زیرا لبهای تو شیرینی دارد و از دود و آتش رنج نمیبرد.
آن بخت که یابم ز دهان تو نشانیبسیار طلب کردم و موجود ندارد
هوش مصنوعی: من بارها خواستهام که نشانه‌ای از آن بخت و اقبالی که به خاطر تو نصیبم شود، پیدا کنم، اما هیچ نشانی از آن در دسترس نیست.
از دست مده نقد دلم را که به آخربسیار پشیمان شوی و سود ندارد
هوش مصنوعی: نقد دل خود را از دست نده، زیرا در آینده خیلی پشیمان خواهی شد و این پشیمانی فایده‌ای ندارد.
ز آن گونه به درد تو دل ریش خیالیخود کرد که اندیشهٔ بهبود ندارد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر درد تو به شدت آسیب دیده و به قدری در این اندیشه غرق شده که امیدی به بهبود شرایط ندارد.