شمارهٔ ۱۸۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و lament می‌کند که دلش به زلف محبوبش گرفتار شده و هرگز از زیبایی او بی‌نصیب نبوده است. او اشاره می‌کند که عشق باعث می‌شود دل آدمی تا زمانی که از غم عشق نسوزد، گرم نشود و همچنین می‌گوید که عقل در این میدان عشق مغلوب است. شاعر در ادامه به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و به جفای او و تاثیر عمیق نگاهش اشاره می‌کند که قادر است دلی را به آتش بکشد. به‌طور کلی، شعر به عمق احساسات و آسیب‌هایی که عشق می‌تواند به دل انسان بزند، پرداخته است.
دل در آن زلف شد و روی دل افروز ندیدوه که هیچ از سر زلف تو کسی روز ندید
هوش مصنوعی: دل به زلف تو بست و به چهرهی دلفروز هیچ ننگریست، افسوس که هیچکس در روزگار سر زلف تو را ندید.
وقت دل گرم نشد تا ز غم عشق نسوختعود خوشبوی نشد تا الم سوز ندید
هوش مصنوعی: زمانی که دل از عشق و غم گرم نشود، عود خوشبو هم وقتی که درد سوزان را تجربه نکرده باشد، عطرش منتشر نمیشود.
خویش را بر صف عشاق زدن کام دل استعقل را عشق در این معرکه فیروز ندید
هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که نشان دادن خود در میان عاشقان، آرزویی است که دل به آن میرسد. در این میدان عشق، عقل نمیتواند پیروز باشد و عشق همیشه برتر است.
دیده استاد تر از چشم تو در دور قمرهندوی عربده جوی ستم آموز ندید
هوش مصنوعی: در دور قمر، چشمان استاد بیش از چشمان تو مینوازد و در حالی که میبیند، از ستم و فریب چیزی را مشاهده نمیکند.
تا خیالی طرف غمزهٔ شوخ تو گرفتچه جفاها که از آن ناوک دلدوز ندید
هوش مصنوعی: تا زمانی که فکرش به چشمان شاداب و ناز تو مشغول بود، چه ظلمهایی که از آن تیر دلسوز ندید.