شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی طاقت فرسا بودن عشق و مشکلات ناشی از آن است. شاعر به توصیف احساسات شدید و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. او بیان می‌کند که عشق همانند لشکری است که به جان انسان حمله می‌کند و در هر دیاری حضور دارد. همچنین، از قدرت چشمان معشوق و تأثیر آنها بر فرایند درد و رنج سخن می‌گوید. در عین حال، شاعر نسبت به رقیبانی که سعی در جدا کردن او از معشوق دارند هشدار می‌دهد. حسرت و اندوه ناشی از جدایی و مشکلات عشق در این شعر به وضوح دیده می‌شود و در نهایت به تأثیر عشق در روز قیامت و شور و شوق آن اشاره می‌کند.
ز بهر غارت جان عشق لشکر اندازدبه هر دیار که رو آورد براندازد
هوش مصنوعی: برای به دست آوردن عشق، نیرو و لشکری به هر جایی فرستاده می‌شود که اگر کسی به آنجا بیاید، او را طرد کند.
گهی که چشم تو فرمان دهد به خون ریزینخست تیغ تو از ذوق آن سراندازد
هوش مصنوعی: هر گاه چشم تو دستور دهد که خونریزی کنی، ابتدا تیغ تو از شوق آن کار به حرکت درمیآید.
میان ما و غمت محرمی ست لیک رقیببر آن سر است که ما را به هم دراندازد
هوش مصنوعی: در میان ما و غمت، یک شخص خاص وجود دارد که رابط ماست، اما شخصی در تلاش است که ما را از هم جدا کند.
مرا ز پای در انداخت دست محنت توهزار بار برآنم که دیگر اندازد
هوش مصنوعی: دست تلخ تو من را به زمین انداخت، ولی من بارها آرزو دارم که دیگر مرا به زمین نیندازی.
کمان کین مکش ای فتنه جو که نزدیک استکه مرغ روح ز سهم بلا پر اندازد
هوش مصنوعی: ای فتنهجو، تیر کین را نکش، که نزدیک است روح من از شدت بلا پرواز کند و به آسمان برود.
اگر حدیث خیالی به حشرگاه رسدز عشق ولوله در صفّ محشر اندازد
هوش مصنوعی: اگر داستانی از عشق به روز قیامت منتقل شود، شوق و هیجان زیادی در آن روز ایجاد می‌کند.