شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند. شاعر از لحظه‌ای سخن می‌گوید که عشق و زیبایی جانان به میدان آمد و بر جان او تأثیر گذاشت. او از ابر رحمت می‌خواهد که بر سرش باران عشق بریزد تا آتش شوقش را خاموش کند. شاعر به یاد آن روز نخستین که دلش اسیر زلف معشوق شد، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق او همچون شیرینی لبان معشوق، جان‌افزا و دلنشین است. در انتها، او به خیالاتی اشاره می‌کند که به کعبه مفهوم و حقیقت دست یافته‌اند و از دوری و جدایی خود را بر حذر می‌دارند.
سپاه عشق از آن لحظه خیمه بالا زدکه سرو قامت جانان علَم به صحرا زد
هوش مصنوعی: از آن لحظه‌ای که محبوب با زیباییاش در میدان ظاهر شد، عشق به پا خاست و حضور خود را اعلام کرد.
ببار بر سرم ای ابر مرحمت نفسیکه برقِ شوقِ تو آتش به خرمن ما زد
هوش مصنوعی: ای ابر مهربان، بر من باران ببار. نفسی که به خاطر عشق تو، آتش شوق در دل ما افروخته است.
اسیر زلف تو ز آن شد دلم که روز نخستبه نقد قلب در آن حلقه لاف سودا زد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف تو اسیر شده است، زیرا از همان روز اول با تمام وجود و عشق، در این محبت ادعا کردم.
لبت به نکتهٔ شیرین چنان سخندان شدکه خنده بر دم جان پرور مسیحا زد
هوش مصنوعی: لبت با آن نکتهٔ شیرین به قدری سخن گفت که خندهای از جانبخش مسیحا نیز جاری شد.
گهی رسید خیالی به کعبهٔ معنیکه از منازل دعوی دم تبرّا زد
هوش مصنوعی: گاهی یک خیال یا تصور به عمیقترین و با معنیترین مکانها سر میزند و از اماکنی که در آنها ادعاهایی وجود دارد، جدا میشود.