شمارهٔ ۱۹۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عظمت و جمال یک شخص خاص است که صاحب مقام و قدرت است. شاعر به زیبایی و خوبی‌های او اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها غیرقابل مقایسه با دیگر نعمت‌هاست. همچنین در مورد سجده و عبادت دیگران مطلبی می‌آورد و از عیب‌جویی بر حذر می‌کند، زیرا ممکن است نیات افراد نیک باشد. در نهایت، شاعر به مفهوم فقر به عنوان یک ثروت روحی اشاره می‌کند و می‌گوید که همت و اراده در برابر غم و اندوه می‌تواند غنیمت باشد.
صاحب روی نکو منصب دولت داردخاصّه خوبی که نشانی ز مروّت دارد
هوش مصنوعی: کسی که چهرهای زیبا و نیکو دارد، مقام و جایگاهی در دولت و جامعه خواهد داشت، به ویژه اگر از رفتارهای شایسته و مردمی برخوردار باشد.
این همه لطف که در ناصیهٔ خورشید استذرّه‌ای نیست ز حسنی که جمالت دارد
هوش مصنوعی: این همه خوبی و صفا که در چهرهٔ خورشید وجود دارد، حتی به اندازهای هم نیست که زیبایی و لطف تو دارد.
گر کسی پیش بتی سجده کند عیب مکنتو چه دانی که در این سجده چه نیّت دارد
هوش مصنوعی: اگر کسی در برابر معبودی به سجده میافتد، نباید او را نکوهش کنی؛ زیرا تو نمیدانی که در دل او چه نیتی نهفته است.
دولت فقر که دیباچهٔ شاهنشاهی ستبی دلی راست مسلّم که غنیمت دارد
هوش مصنوعی: دولت فقر، که مقدمهای بر سلطنت است، بدون دلی بیاعتنا و بدون دلیلی مشخص، حقیقتاً چیزی است که ارزش آن را دارد.
گرچه در خورد نثار تو خیالی را هیچنیست در دست، غمی نیست چو همّت دارد
هوش مصنوعی: اگرچه چیزی در دست ندارم که برای تو نثار کنم، اما نگران نیستم، چون وقتی اراده باشه، همه چیز امکانپذیر است.