شمارهٔ ۲۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به تأکید بر این نکته می‌پردازد که تنها خداوند قادر است مشکلات و نیازهای انسان‌ها را برآورده کند. شاعر از عشق و longing به یار و همچنین از غم و اشک سخن می‌گوید. او در نهایت امیدوار است که عشق و شوق به معشوق، او را از دغدغه‌های دنیوی و خیالات رهایی بخشد.
کس نیست که کار ما برآردکار همه را خدا برآرد
هوش مصنوعی: هیچکس نیست که مشکلات ما را حل کند، همه چیز به دست خداوند است.
خاک رهش ای سرشگ گِل سازتا یار در جفا برآرد
هوش مصنوعی: خاک راه او را به اشک دمیدم تا وقتی که معشوقش در ظلم و ستم برآید.
ز آن پیش که آه سرد و اشکمباران شود و هوا برآرد
هوش مصنوعی: قبل از اینکه دلتنگیم عمیقتر شود و اشکم مانند باران بریزد و فضای حاکم بر دل تاریکتر شود،
باشد که هوای کوی جاناناز کوی هوس مرا برآرد
هوش مصنوعی: امیدوارم که عشق و حال و هوای محبوبم مرا از دلخواههای زودگذر دور کند.
گر سر بنهد ز غم خیالیشوق تو سر از کجا برآرد
هوش مصنوعی: اگر سر به زیر غم و اندوه شوق تو بگذارم، پس چگونه میتوانم دوباره سر بلند کنم؟