شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذبه معشوق خود اشاره می‌کند و با استفاده از تشبیهات، قد و قامت او را به سرو و شمشاد تشبیه می‌کند. او به معشوق می‌گوید که حتی سرو هم نمی‌تواند به قامت او برسد و این زیبایی خاصی دارد. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که چشم‌های معشوق به جز بر دیگران، فقط بر روی نیازمندان ناز دارد و امید دارد که در باغ جان، خیال یارش باعث فخر و سربلندی‌اش شود. در کل، این شعر عشق و زیبایی را با زبانی عاطفی و تصویری بیان می‌کند.
کسی که نسبت قدّت به سرو ناز کندچگونه باز به روی تو دیده باز کند
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر قامت زیبای تو خود را به سرو نازنده بشناسد، چگونه میتواند دوباره به چهره تو نگاه کند؟
چه جای سرو که شمشاد باغ جنّت رانمی رسد که به قدّ تو پا دراز کند
هوش مصنوعی: مو نمی‌تواند به قد و قامت تو نزدیک شود، حتی اگر به کمال زیبایی و قد بلند باشد. تو آنقدر برجسته و خاصی که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند به مقام تو برسد.
مپوش دیده ز رویم که بخت برگرددز هر که بر رخ درویش در فراز کند
هوش مصنوعی: چشم خود را از روی من برندار، زیرا که امید دارم روزی بخت به من روی آورد، از کسی که به چهره درویش نگاه کند.
تویی که چشم تو را نیست رسم مردمی ییبه غیر از این که به اهل نیاز ناز کند
هوش مصنوعی: تو آن کسی هستی که چشمانت رسم و روایتی از مردمداری ندارند، مگر آنکه با اهل نیاز به ناز و محبت برخورد کنی.
گمان مبر که به کامی رسد ز نوش لبتدلی که از الم نیش احتراز کند
هوش مصنوعی: به این فکر نکن که دلی که از درد و رنج فرار می‌کند، میتواند با شیرینیهای لب تو به شادی و کامی برسد.
امید هست که در باغ جان خیالی راهوای سرو بلند تو سرفراز کند
هوش مصنوعی: امید است که در باغ زندگی، اندیشهای به یاد تو، سرزنده و سرفراز شود.