شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و آشفتگی ناشی از عشق می‌پردازد. او به عشقش مانند مجنونی بی‌قرار اشاره می‌کند که در پی معشوق خود به هر جا می‌رود. همچنین، شاعر از زیبایی و عطر معشوقش در طبیعت و باغ سخن می‌گوید و به یاد عهود و پیمان‌هایی که با خود بسته است، اشاره می‌کند. او از اشک و اندوهی که در دل دارد و امید به بازگشت به روزهای خوب می‌گوید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که حتی با وجود مشکلات و خیال‌های بیهوده، وجود یاد معشوق در دلش تسکین‌دهنده است.
کسی کآشفتهٔ سودای آن زنجیر مو آمدبه هرجا رفت چون مجنون نمون شهر و کو آمد
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر عشق و محبت به یک زن و زیباییهای او دچار بیقراری شده و به دنبال اوست، هر جا که می‌رود، همچون مجنون، نشانی از او را در تمام شهر و کوچهها میجوید.
به باغ از نکهت زلفت شبی سنبل صلا دردادصبا عمری در این سودا برفت و مشک‌بو آمد
هوش مصنوعی: در باغ، بادی خوشبو به سبب عطر و زیبایی زلف تو، شبی گل سنبل را صدا زد. سالها در این عشق و حال گذشت و بوی دلانگیز مشک به وجود آمد.
به اشک این بود دی عهدم که ننهد پا به روی منز عین بیرهی عهدم دگر کرد و به رو آمد
هوش مصنوعی: من به یاد اشکهایم عهد کرده بودم که کسی بر من پا نگذارد، اما اکنون شرایط تغییر کرده و این عهد نقض شده است.
مرا حاصل همین بس از سرشک خویش ای مردمکه بار دیگر آب رفتهٔ بختم به جو آمد
هوش مصنوعی: تنها چیزی که از اشکهای خودم به دست آوردهام این است که بار دیگر، خوششانسیای که از دست رفته بود، دوباره به سراغم آمده است.
پس از چندین سخن رمزی ز می گفتم به مخمورانصراحی را ز گفتارم همی در دل فرو آمد
هوش مصنوعی: بعد از اینکه مدتی در مورد مسائل پنهان صحبت کردم، احساس کردم که صحبتهایم به دل مستها نشسته و تاثیرگذار بوده است.
اگرچه رفت بر باطل خیالی حاصل عمرتچه غم چون در دل شیدا خیال روی او آمد
هوش مصنوعی: اگرچه عمرت بر بیهودگی گذشته، نگران نباش، زیرا در دل عاشق، همیشه یاد و خیال زیبایی او وجود دارد.