شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق غم و تنهایی شاعر است. او به اشک‌هایش اشاره می‌کند که در نبود معشوق به کمکش می‌آیند و به نوعی پیامش را به او می‌رسانند. شاعر از عدم توانایی در ارتباط با دیگران و یاری نداشتن در زمان هجران می‌گوید و تنها چشم‌ها و اشک‌هایش را برای ابراز احساساتش دارد. او بر این باور است که هر گناهی که بر او می‌آید، در واقع نشانه‌ای از عشق و دلتنگی‌اش است.
گر ای اشک دیده به خویشت بخواندمرو کآن سیه‌رو تو را می‌دواند
هوش مصنوعی: اگر اشک چشمانت به خودت ندا دهد، نرو، چرا که آن شخص بدصورت تو را میرانند.
کسی نیست کآنجا رساند پیامممگر نالهٔ من به جایی رساند
هوش مصنوعی: هیچکس نیست که پیامم را به آنجا برساند، مگر اینکه نالههایم به جایی برسد.
مرا در شب هجر او کیست بر سربه جز دیده یاری که آبی چکاند
هوش مصنوعی: در شب جدایی و دوری از محبوب، چه کسی جز چشمانم میتواند برای من گریه کند و اشک بریزد؟
دلا صورت حال نادانی منبه نوعی ادا کن به پیشش که داند
هوش مصنوعی: ای دل، حالت نادانیام را به گونهای نشان بده که او درک کند.
کنون هر گناهی که آید ز اشکمخیالی یکایک به رو می‌نشاند
هوش مصنوعی: اکنون هر گناهی که از اشکم بروز کند، تصویری از آن به وضوح در چهرهام نمایان میشود.