شمارهٔ ۲۱۱ - استقبال از کمال خجندی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد و از احساسات عمیق خود در جستجوی او سخن می‌گوید. او به طور خاص به شوق و شیدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که چگونه عقلش به خاطر عشق معشوق از راه رفته و ناتوان شده است. همچنین به رحمت و زیبایی معشوق با توصیف‌هایی ماندگار اشاره می‌کند و از جذابیت چشمان او سخن می‌گوید. در نهایت، او اعتراف می‌کند که حتی اگر گناهانش و بی‌عملی‌هایش زیاد باشند، بهانه‌ای برای محبت معشوق وجود دارد.
کنون چو در طلبش اشک رو به ره داردچگونه عقل رمیده عنان نگه دارد
هوش مصنوعی: اکنون که در جستجوی او اشکهایم به سوی راه میریزند، چگونه میتواند عقل سرگردان خود را کنترل کند؟
گشاد روی تو درهای رحمت است و خطتبه نام طالع من نامهٔ سیه دارد
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو دروازههای رحمت را به روی من باز کرده و نوشتهٔ خط تو نشاندهندهٔ سرنوشت نامناسب من است.
چه طرفه هندوی شوخی ست چشم او یا ربکه مست و گوشهٔ محراب خوابگه دارد
هوش مصنوعی: چشمان او همچون یک هندوی شوخ و شیطون هستند، ای خدا، که در حالی که مست است، در گوشهٔ محراب خوابیده است.
به زیر زلفِ سیه آفتاب روی تو راهمان صفاست که در شب چراغ مه دارد
هوش مصنوعی: در زیر زلفهای سیاه تو، زیبایی چهرهات به اندازهای است که در شب، مانند نوری که ماه منتشر می‌کند، دلربا و جالب توجه است.
بهانهٔ کرمت طاعتی ست هر کس راولیک بنده خیالی همین گنه دارد
هوش مصنوعی: بخشش و کرم تو برای هر کسی سبب اطاعت و بندگی است، اما من بنده خیال خودم هستم و همین خیال، مقصری برای من به حساب میآید.