شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به دل خود می‌گوید که هرچند شب‌ها غمگین است و مانند شمعی می‌سوزد، اما عشق معشوق در زندگی‌اش روشنایی می‌بخشد. شاعر از زنجیر زلف معشوق که دل او را اسیر کرده است، صحبت می‌کند و می‌گوید نباید به دام بلا بیفتد. او به سختی‌هایی که عشق به او تحمیل کرده اشاره می‌کند و می‌خواهد که عشقش مانند نی با ناله‌هایش، زخم‌های درونی‌اش را تسکین دهد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر شب‌ها تاریک باشد، عشق او همچنان مانند شمعی در دلش روشنایی دارد.
گرچه شب غم ساختم چون شمع من با سوز خودای دل تو باری یافتی از مهر رویش روز خود
هوش مصنوعی: هرچند که من در شبهای غم، مانند شمعی میسوزم، اما تو، ای دل، با عشق و زیبایی او، روز روشنی را برای خود به دست آوردهای.
اکنون که دل پابند توست از زلف زنجیرش منهیعنی منه دام بلا بر مرغ دست آموز خود
هوش مصنوعی: اکنون که قلبم به تو گره خورده و به زلفهایت وابسته است، دیگر زنجیر بلا را بر این پرندهی دستآموز نینداز.
کارم چو در چنگ غمت مشکل به قانون می شودآن به که سازم همچو نی با نالهٔ دلسوز خود
هوش مصنوعی: وقتی که غم تو به من فشار میآورد، بهتر است مانند نی که با صداهای دلسوزش مینوازد، سازگاری کنم و با آرامش به زندگی ادامه بدهم.
از زخم پیکان غمت صد رخنه دارم در درونگر باورت ناید بپرس از ناوک دلدوز خود
هوش مصنوعی: از درد و زخم عشق تو درونم پر از زخم و سوراخ است. اگر به حرفهایم اعتماد نداری، میتوانی از تیر زهرآگین دلم بپرسی.
گر شام مردم روشنی دارد خیالی از چراغهر شب مرا در دل نهان شمع جهان افروز خود
هوش مصنوعی: هر چند شب هنگام نمایی از روشنی در دل دارم، اما درون من شعلهای از وجود خودم درخشنده است که همه چیز را روشن می‌کند.