شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: این شعر احساسات عاشقانه و درد دل را به تصویر می‌کشد. شاعر از نیش غم چشمان معشوقش و اثر آن بر دل رنجور خود سخن می‌گوید. او به زیبایی قامت معشوق اشاره می‌کند که به شوخی سرو را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. شاعر دلش را قربانی عشق معشوق کرده و از شیوه‌های او که دلش را می‌آزارد می‌گوید. در ادامه، او بیان می‌کند که شمعی در دلش می‌سوزد و این درد بیشتر از عمر کم اوست. در نهایت، شاعر به عشقش اشاره می‌کند که او را با وجود بیگانه بودن به خود مرتبط می‌سازد و به سلطنت خیالی‌اش در عشق و درویشی اشاره می‌کند. کل شعر به تشویش و غم ناشی از عشق می‌پردازد.
گهی چشمت به نیش غم دلم را ریش می‌داردگهی قدّت به شوخی سرو را پا پیش می‌دارد
هوش مصنوعی: گاهی نگاهت به خاطر غم دل مرا رنجیده می‌کند و گاهی قد زیبات به طوری است که حتی سرو را نیز به حسرت میاندازد.
دلی دارم پیِ قربانیِ چشمت چه باید کردمرا با شیوه‌ای آن ترک کافرکیش می‌دارد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی چشمانت دچار درد و رنج است. نمیدانم با این وضعیت چه باید بکنم، زیرا آن فرد خاص با رفتارهایش مرا به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد.
همه شب شمع را بر رغم من دل ز آن همی‌سوزدکه آن کم عمر را از خود غم من بیش می‌دارد
هوش مصنوعی: هر شب شمع به خاطر من می‌سوزد و این به خاطر این است که دلش بیشتر به غم من مشغول است تا به عمر کوتاهش.
دلم با عشق از آن دعویّ خویشی می‌کند هردمکه آن بیگانه رو ما را از آنِ خویش می‌دارد
هوش مصنوعی: دل من همیشه به خاطر عشق، نسبت به آن فرد مطرح دعوی می‌کند و هر لحظه می‌گوید که آن بیگانه ما را از خود دور می‌کند.
ز عشق این بس نشانِ سلطنت مسکین خیالی راکه خود را از کمال سلطنت درویش می‌دارد
هوش مصنوعی: از عشق، این نشانهای است از سلطنت یک انسان زبون و گمنام، که خود را به کمال سلطنت یک درویش میزند.