شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات و رازهای درونی خود صحبت می‌کند. او با اشاره به اشک‌هایی که از دلش می‌ریزد، بیان می‌کند که این اشک‌ها نشان‌دهندهٔ دردی عمیق هستند که نمی‌توان آن را پنهان کرد. اشک‌ها، حتی اگر بی‌دلیل بریزند، آبروی او را حفظ می‌کنند، زیرا در نهایت حقیقتی که او را می‌آزارد به نمایش درمی‌آید. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر عطر و نشانه‌ای از او، او را رسوا می‌کند. در پایان، او به خیالات و آرزوهای خود می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق و زیبایی معشوق همیشه در فکرش وجود دارد.
گوهر اشکم که راز دل هویدا می‌کندز آن نشد پنهان که بازش دیده پیدا می‌کند
هوش مصنوعی: اشک من که نشاندهنده رازهای دل است، از آنجا که دیدهها نمیتوانند آن را پنهان کنند، آشکار شده است.
اشک اگر بی‌وجه ریزد آبروی ما رواستچون به رو می‌آید آخر آنچه با ما می‌کند
هوش مصنوعی: اگر اشکهایم بدون دلیل بریزند، برای ما اشکالی ندارد؛ چون در نهایت آنچه با ما اتفاق میافتد خود را نشان می‌دهد.
نافه گر برد از خطت عطری به صد خون جگرروسیاهی بین که چونش باز رسوا می‌کند
هوش مصنوعی: اگر بویی از خط زیبا و دلنشین تو به مشام کسی برسد، او به خوبی میفهمد که چه غم و دردهایی پشت این زیبایی نهفته است و در نتیجه، تو را بیشتر رسوا خواهد کرد.
ختم شد بر دیده طرز راست بینیّ و هنوزجان به فکر سرو قدّت کار بالا می‌کند
هوش مصنوعی: به پایان رسیدن تماشای راستکردن چشمها، و هنوز جانم به یاد سرو قامت تو مشغول بال و پر زدن است.
عقل از سرّ دهانت ذرّه‌ای آگه نشدگرچه عمری شد که فکر این معمّا می‌کند
هوش مصنوعی: عقل نتوانست از راز زبان تو کمترین اطلاع پیدا کند، با اینکه سالهاست که در تلاش فهمیدن این معماست.
خیال سروِ بالایت خیالی را مدامعندلیب جان هوای باغ و صحرا می‌کند
هوش مصنوعی: تصور زیبایی که ناشی از دیدن سر بلندی توست، دائما در ذهن بلبل جانم را به یاد باغ و طبیعت میاندازد.