شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و تجربیات عاشقانه خود می‌پردازد. او در روزی که لبان محبوبش رنگین و جذاب بودند، متوجه می‌شود که چشم او در حال جنگ و جدال است. شبی که صدای ناله پرنده‌ای از چمن برخاست، دلش به یاد معشوقش پر می‌کشد. او در تلاش است تا از لبان معشوقش طعم شیرینی بگیرد، اما متوجه می‌شود که مکان او بسیار تنگ و غیرقابل دسترسی است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با وجود زخم‌هایی که بر دلش آمده، صبر می‌کند تا کسی از خیالات او خبر نداشته باشد. این اشعار نشان‌دهنده عشق و دلتنگی شاعر است.
مرا دوش از آن لب بسی رنگ بودولی چشم تو بر سر جنگ بود
هوش مصنوعی: دیشب لبهای تو رنگهای زیادی داشتند، اما چشمانت در حال ایجاد تنش و جنگ بودند.
شبی کز چمن نالهٔ مرغ خاستدلم را به کوی تو آهنگ بود
هوش مصنوعی: شبی که در چمن صدای ناگواری از پرنده به گوش رسید، دل من به سوی کوی تو کشیده شد.
طلب کردمی ز آن دهن کام خویشولیکن به غایت محل تنگ بود
هوش مصنوعی: از آن شخص خواستم که از دهانش چیزی بگیرد و به من بدهد، اما متوجه شدم که دهانش خیلی تنگ است و نمیتواند به راحتی این کار را انجام دهد.
از آن در دلِ جام ره یافت میکه پیری به دل صاف و یکرنگ بود
هوش مصنوعی: از آنجا که دل صاف و یکرنگی در کار بود، راهی به سوی می درون جام پیدا شد.
به سنگ جفا صابرم تا کسینگوید خیالی چه بی سنگ بود
هوش مصنوعی: من در برابر زخمها و سختیها صبر میکنم تا کسی نتواند بگوید که این مشکلات بیدلیل بودهاند یا فقط خیال من بودهاند.