شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دردی عمیق و اندوهی که در دل دارد سخن می‌گوید. او می‌گوید که درد و سوز دلش شب‌ها او را رنج می‌دهد و مانند شمعی سرگردان است که رازهایش برای دیگری روشن نمی‌شود. شاعر به زیبایی و جذابیت‌های ظاهری (غمزه و ابرو) اشاره می‌کند و می‌گوید که این جذابیت‌ها نمی‌توانند دل او را تسخیر کنند، زیرا دل‌باختن به این شکل ممکن نیست. آن‌چه او در پی آن است، نیاز به یک تغییر درونی دارد که تنها با باور و اراده قوی ممکن می‌شود. در نهایت، شاعر با اشاره به پایبند نبودن به وعده‌ها و ناپایداری دنیا، به بازی خیالی و خطرناک در عشق اشاره می‌کند که نمی‌تواند او را از رنج خود رها کند.
مرا تا سوز دل هر شب بلای تن نخواهد شدچو شمع این راز پنهانم تو را روشن نخواهد شد
هوش مصنوعی: تا زمانی که درد دل من هر شب دامنگیر بدنم نشود، مانند شمع، این راز پنهانی که دارم هرگز برای تو روشن نخواهد شد.
به سعی غمزه و ابرو مکن تاراج ملک دلکه تدبیر چنین کاری به مکر و فن نخواهد شد
هوش مصنوعی: با ناز و غمزه و اشاره به دل کسی آسیب نزن، زیرا برای تسخیر دل با تدبیر و فریب نمیتوان به این آسانی موفق شد.
کسی کاو همچو ابراهیم ننهد پای در دعویبه معنی آتش محنت بر او گلشن نخواهد شد
هوش مصنوعی: کسی که مانند ابراهیم، در دعوی و شکایت خود قدم نگذارد، در سایهی مشکلات و سختیها هرگز به خوشبختی و آرامش نخواهد رسید.
به اول تا نخواهد شد ز خود بیرون دل ریشمحریم کعبهٔ کوی تواش مسکن نخواهد شد
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل شکستهام از خود جدا نشود، منزلت و مکانی که من در آن خواهم بود، حریم و حرمت کوی شما نخواهد بود.
همان بهتر که در بازی خیالی سر به تیغ اوکه حکم قاطع است این دِین و از گردن نخواهد شد
هوش مصنوعی: بهتر است که در دنیای تخیلی، به حکمی که او بر قرار کرده، تسلیم شویم و این بدهی هرگز از گردن ما برداشته نخواهد شد.