شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تنهایی و بی‌تابی شاعر است که بدون معشوقش آرامش ندارد. او حتی شادی را نیز غم‌انگیز می‌بیند و زیبایی‌های دنیا برایش به اندازهٔ عشق محبوبش ارزش ندارد. شاعر با اشاره به خیالی از معشوق، نشان می‌دهد که این خیال در زندگی‌اش عمیق و ماندگار است. در نهایت، او به جذابیت و قدرت معشوقش در قلبش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی و پایدار، هیچگاه از یاد نمی‌رود.
مرا بی‌تو راحت الم می‌نمایدوگر شادمانی‌ست غم می‌نماید
هوش مصنوعی: بیشما هیچ آرامش و راحتی ندارم و حتی اگر به نظر برسد که خوشحالم، در حقیقت غمگین هستم.
سفالِ سگانِ گدایانِ کویتبه چشمم به از جام جم می‌نماید
هوش مصنوعی: ظروف شکسته و ناقص سگهای بینوا در محلهات، برای من از جامِ جمشید که نماد زیبایی و ثروت است، زیباتر به نظر میرسد.
خیال دهانت به شهر وجودمطریقی ز ملک عدم می‌نماید
هوش مصنوعی: تصور لبهایت در وجودم راهی را از سرزمین نیستی نشان می‌دهد.
خجل شد مه نو ز ابروی شوختبه مردم از آن روی کم می‌نماید
هوش مصنوعی: ماه نو از ابروی زیبا و جذاب او شرمنده میشود و به خاطر همین، کمتر ظاهر میشود.
خیالی به جور از تو رخ برنتابدکه در عشق ثابت‌قدم می‌نماید
هوش مصنوعی: تصویری از تو هرگز نتواند خود را به شکلی نادرست معرفی کند، زیرا در عشق همیشه استوار و قاطع به نظر میرسد.