شمارهٔ ۲۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نشئگی و غم عشق اشاره می‌کند. او از زیبایی و جذابیت جام می لعل صحبت می‌کند که دل مستان را مجذوب خود می‌کند. شاعر از یک نامه سفید، نماد بخشش و پاکی، دعوت می‌کند که در این فضای تاریک و غم‌آلود وارد شود. او با زدن قدح و برگزاری مجلس عشق، جویای حال مدهوشان است. در انتها، شاعر به ما می‌آموزد که در گناهکاری و شرم، اگر بخواهیم به بخشش برسیم، باید سکوت کنیم و راز عشق را مانند خاموشان نگه داریم.
واقف از جام می لعل تو مدهوشاننددر خور بادهٔ لعل تو قدح نوشانند
هوش مصنوعی: میگوید که افرادی که با شراب قرمز تو آشنا هستند، تحت تأثیر آن قرار میگیرند و به خاطر این نوشیدنی زیبا و خاص، از آن لذت میبرند و به نوشیدن آن مشغولند.
آخر ای نامه سفید از صف رندان بدر آیکه در این خانهٔ تاریک سیه پوشانند
هوش مصنوعی: ای نامهی سپید، از میان کاروان رندان به بیرون بیایید، زیرا در این خانهی تاریک فقط لباسهای سیاه بر تن است.
چون قدح گرد برای صف عشاق بزنتا ببینی که در این حلقه چه مدهوشانند
هوش مصنوعی: وقتی که لیوانی گرد برای جمع عاشقان پر کنی، متوجه خواهی شد که در این جمع چه افرادی شگفتانگیز و مدهوشی حضور دارند.
چون بر آریم سر از شرم گنه گرنه به حشردامن مغفرتی بر سرمان پوشانند
هوش مصنوعی: زمانی که از گناه و شرم خود سر برآوریم، در آن روز که همه جمع میشوند، دامن رحمت و بخشش بر سر ما خواهند کشید.
دهن قال فروبند خیالی و خموشراز دار سخن عشق چو خاموشانند
هوش مصنوعی: دهان خود را ببند و در مورد خیالها صحبت نکن. راز عشق مانند خاموشان و ساکتهاست، پس حرف نزن.