شمارهٔ ۲۴۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به بیان مشکلات و بلاهایی می‌پردازد که از جانب خدا بر سر انسان می‌آید. او اشاره می‌کند که دلش هرگز از هوای محبوبش خالی نیست و هرجایی که محبوب باشد، برکت و فیض نیز حاضر است. شاعر به نقش حقیقت و پیام‌های خدا در کلام انسان‌ها اشاره کرده و از بلبل می‌خواهد که نغمه‌اش را به گل بشناساند تا او نیز دعاهای ناب را بشنود. در آخر، نسبت به ریا در عبادت و ظاهرگرایی انتقاد می‌کند و به زاهدان توصیه می‌کند که خلوص نیت داشته باشند.
هردم از جانب او تیغ بلا می‌آیدچه بلاهاست کز او بر سرِ ما می‌آید
هوش مصنوعی: هر لحظه از سوی او سختیها و مشکلاتی به ما میرسد، که این بلاها از جانب او بر سر ما نازل میشود.
نیست خالی ز هوایِ تو غم‌آبادِ دلمخانه‌ای را که تو سازی به هوا می‌آید
هوش مصنوعی: دل من همیشه اندوه دارد و نمیتواند از یاد تو رها شود؛ هر کجا که فکر و یاد تو در آن باشد، آنجا را دلتنگی پر کرده است. خانهای که تو در آن هستی، همیشه پر از حس و حال توست و یاد تو در دل آن زنده است.
صدف گوهر وصل تو نه تنها دل ماستفیض باران عطایت همه جا می‌آید
هوش مصنوعی: صدف که نماد محافطت و ارزشمندی است، نه تنها دل ما را نگه داشته است، بلکه لطف و برکت تو همچون باران در تمام دنیا پخش میشود.
یارب ارباب حقیقت چه سخن‌ها رانندکز زبان همه پیغام خدا می‌آید
هوش مصنوعی: ای خدا، صاحب حقیقت، چه گفتوگوهایی از بزرگترینها شنیده میشود که همه آنها پیام‌های تو را منتقل میکنند.
گوش کن نغمهٔ بلبل ز من ای گل نفسیتا ببینی که چه گلبانگ دعا می‌آید
هوش مصنوعی: به صدای زیبا و دلنواز بلبل گوش بده، ای گل! تا بتوانی بشنوی که چقدر این آواز مانند دعایی دلنشین و پر از احساس است.
زاهدا همچو خیالی دم یکرنگی زنکز گِل طاعت تو بوی ریا می‌آید
هوش مصنوعی: ای زاهد، همچون یک خیال، بر یک رنگی و صداقت خود تأکید کن؛ زیرا از خاک مذهب و اطاعت تو بوی ریا و نفاق به مشام میرسد.