شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع زودگذر بودن دنیا و زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید تنها چیزی که در این جهان باقی نمی‌ماند، یار است و عمر نیز همیشگی نیست. اگر حسنی و زیبایی در دل‌ها جلوه‌گر شود، تاثیر آن ماندگار نیست. همچنین، اگر دل بخواهد، لذت و شادی دائمی نیست و یاد خوبی‌ها نیز پایدار نمی‌ماند. شاعر به دل خود توصیه می‌کند که به دعا و یاد از افرادی که تاثیر کمی دارند بپردازد، زیرا روزی از ما و آن‌ها نیز اثری نخواهد ماند. در نهایت، اشاره می‌کند که حتی لحظات خوش هم ماندگار نیستند و به سرعت می‌گذرند.
هرگز به جهان چیزی جز یار نمی‌ماندجز عمر ولی آن هم بسیار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ چیزی جز محبوب واقعی باقی نمی‌ماند و حتی عمر انسان نیز مدت زیادی طول نمیکشد.
گر جلوه دهد خود را در چارسوی خوبیحسن رخ یوسف را بازار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: اگر زیبایی به همه جا خود را نشان دهد، دیگر جایی برای زیبایی صورت یوسف نخواهد ماند.
گر دل طلبد کامی ایّام نمی‌بخشدور یاد کند لطفی اغیار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: اگر دل انسان به چیزی بخواهد، زمان به آسانی آن را فراهم نمیکند و اگر هم کسی یاد لطف دیگران را بکند، آن لطفها ماندگار نخواهد بود.
ای دل به دعا یادی از بی‌اثران امروزکز ما و تو هم روزی آثار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: ای دل، در دعا به یاد کسانی باش که امروز هیچ اثری از آن‌ها نیست. روزی هم ما و تو چنین خواهیم شد و از ما نیز نشانی باقی نخواهد ماند.
تا کار دل‌آزاری شد غمزهٔ شوخش رایک لحظه خیالی را بیکار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: زمانی که دلت را میآزارد، دلبر زیبای تو هرگز یک لحظه هم آرام و بیکار نمینشیند.