شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی معشوق خود اشاره کرده و می‌گوید که زیبایی او به قدری جذاب است که انسان‌ها نمی‌توانند از آن غافل شوند. او از یتیمی و درد جدایی سخن می‌گوید و احساساتی مانند حسادت را توصیف می‌کند. شاعر به تحسین معشوق می‌پردازد و می‌گوید که حتی اگر کسی به خاطر عشقش دچار مشکل شود، نباید نگران باشد و می‌تواند از این مسأله عبور کند. کل شعر حول محور عشق، زیبایی و احساسات عاشقانه می‌چرخد.
از چشم ما چو می طلبد لعل او گهرنامردمی بوَد که نیاریم در نظر
هوش مصنوعی: اگر لبهای زیبای او از ما چیزی بخواهد، نادرستی است که ما آن را در نظر نگیریم و انجام ندهیم.
چون دُر خبر ز رستهٔ دندان یار گفتمعلوم می شود که یتیمی ست باخبر
هوش مصنوعی: وقتی که صحبت از دندانهای یار میشود، به راحتی میتوان فهمید که او بیسرپرست و یتیم است.
روی چو روز عمر تو را تابدید شمعهر شب ز رشک می رودش آتشی به سر
هوش مصنوعی: وقتی که چهرهات مانند خورشید میدرخشد، شمع شبها به خاطر حسادت از تو، شعلهور میشود و آتش به سر میزند.
گفتم فدای چشم تو رخسار زرد منخندید و گفت چند خری فتنه را به زر
هوش مصنوعی: گفتم جانم را فدای چشمانت میکنم، ولی او با خنده گفت: چند نفر از دلبرها را میتوان به طلا خرید؟
گو بر فروز شمع مرادی که از خطتروزی به پیش آمده از شب سیاهتر
هوش مصنوعی: بیا شمعی روشن کن که هدف و آرزوی تو را جلوهگر کند، زیرا خط و قلم تو روزی از شبهای تاریک هم درخشانتر خواهد بود.
گر در رهت ز دیده خیالی بریخت آبسهل است، گو بیا و از این ماجرا گذر
هوش مصنوعی: اگر در مسیر تو چشمام اشکی بریزد، امر مهمی نیست، بیا و از این ماجرا عبور کن.