شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وفاداری یاری سخن می‌گوید که باعث آرامش و خوشحالی‌اش شده است. او به باده‌نوشی اشاره می‌کند و این را که اگرچه ممکن است گناه باشد، اما مهم‌تر از آن رحمت خداوند است. شاعر به زیبایی معشوقشان (که به سرو تشبیه شده) اشاره می‌کند و از بلاهایی که برای خود احساس می‌کند، سخن می‌گوید. او همچنین تاکید می‌کند که هیچ فکر یا خیال دیگری جز محبوبش در دلش جا ندارد.
دلا غم یار ما شد دل به جا دارکه او را یافتم یار وفادار
هوش مصنوعی: ای دل، غم از دست دادن یار بر خود نگیر، چرا که او را پیدا کردم و یاری وفادار است.
طریق باده نوشی گرچه جرم استبنوش و چشم رحمت از خدادار
هوش مصنوعی: راه نوشیدن شراب هرچند که گناه است، پس بنوش و از خداوند طلب بخشش کن.
تو را ای سرو بالا خود که آموختکه این بیچاره را چندین بلا دار
هوش مصنوعی: ای سرو بلند، چه چیزی به تو یاد داده که این بیچاره را اینقدر دچار درد و رنج کردهای؟
خطت را جان اگر مشگ ختا گفتخطایی گفت تو بر جان ما دار
هوش مصنوعی: اگر خطی که نوشتهای زیباست و عاشقانه، اگر کسی آن را نقصی ببیند، به او بگو که این نقص فقط خطای اوست و تو همچنان بر دل ما جای داری.
گذشتی دی به باغ و گشت شمشادبه صد جان سرو قدت را هوادار
هوش مصنوعی: یک روز از کنار باغ عبور کردی و درخت شمشاد با هزاران جان، قد بلند تو را مینگریست و ستایش میکرد.
خیالش جز دل ما ای خیالیندارد جای دیگر دل به جادار
هوش مصنوعی: این خیال تو فقط در دل ما جا دارد و در جای دیگری برای خود دل ندارد.